„Cieszę się, że żyję” powiedział Tadej Pogacar w pierwszym wywiadzie po swoim wypadku na hiszpańskiej Vuelcie. W znakomitej rozmowie dla „The Athletic” Słoweniec opowiada o swoich obrażeniach i o tym, jak radził sobie z powrotem do zdrowia.
Link tutaj, jest to zdecydowanie rzecz warta przeczytania w całości. Pogacar jest dość otwarty opowiadając Jacobowi Whiteheadowi o tym, co działo się w jego życiu przez ostatnie dwa miesiące.
Kluczowa informacja to ta, że obrażenia, których doznał dwukrotny mistrz świata były poważniejsze, niż mogło się wydawać z jego relacji w social mediach.
Pogacar ze skutkami poprzedniej, groźniejszej kontuzji zmagał się w 2023r, gdy złamał nadgarstek podczas Liege-Bastogne-Liege. Z jego relacji wynika, że nie była dla niego ani problematyczna ani dotkliwa. Teraz zarówno złamania kręgów, obojczyka jak i wstrząśnienie mózgu spowodowały, że zarówno czas zaraz po upadku jak i rekonwalescencja były bolesne i trudne.
Przez dwa tygodnie po powrocie ze szpitala żywił się głównie lodami i Nocciolatą (choć uważa ją za jakiś delikates dostępny w Monako można ją często na promocji kupić po prostu w Rossmanie ;) ) a jego ogólny nastrój był kiepski.
Dopiero gdy rozpoczął fizjoterapię oraz kręcenie na trenażerze, poczuł się ze sobą lepiej, natomiast w kolejnych dniach chciał albo nadrabiać stracony czas albo w ogóle nie miał ochoty na aktywność.
Jeśli mieliście wcześniej wątpliwości co do tego, czy Tadej Pogacar „jest prawdziwym człowiekiem”, ta relacja pokazuje, że tak, jak najbardziej.
Cofając się kilka tygodni, w okolice Mistrzostw Europy może przypomnicie sobie dyskusję o jego potencjalnym starcie. I z perspektywy czasu wygląda na to, że rację miało kierownictwo ekipy UAE, naciskając by z tego pomysłu zrezygnował.
Gdy bowiem dwa tygodnie temu zrobiono mu kolejny tomograf, okazało się, że oprócz zdiagnozowanego wcześniej złamania kręgu C7 doznał też urazu kręgów T1 i T2.
Choć po powrocie do treningów na zewnątrz był – co zrozumiałe – bardziej uważny pokonując zakręty, ale jeśli widzieliście ostatnie wideo na którym przedziera się przez zatłoczone ulice Monako, wygląda na to, że ten etap ma już za sobą.
Tak jak wspomniałem wyżej, polecam cały artykuł. Odnoszę wrażenie, że jak na sportowca tego formatu, Pogacar otwiera się w nim na ile to możliwe, jest to więc bardzo wartościowy kawałek kolarskiego contentu.
To pierwsza polecajka na dziś. A jeśli znajdziecie czas po południu, nie ingerując w świąteczne zobowiązania rodzinne to od 13.40 do 16.20 w streamingach Eurosportu będzie transmisja z X2O Trofee, najpierw pań a od od 15 panów.
Nie będzie to jednak „zwykły” wyścig przełajowy w Belgii a Koppenbergcross. Trasa tego wyścigu jest ułożona tak, że na każdym okrążeniu do pokonania jest słynny z trasy Ronde van Vlaanderen tytułowy podjazd Koppenberg. Jak na cyclocross, niespełna 600m wspinaczki o przewyższeniu 77m (średnio 11,6%, max 22%), do tego po uciążliwym bruku, do tego powtarzanej wielokrotnie to zupełnie inne wyzwanie niż na typowych trasach przełajowych.
Co więcej, do rywalizacji po chwili przerwy po sezonie szosowym wraca Thibaut Nys. Belg z Lidl-Trek, „syn swojego ojca”, słynnego Svena w zeszłym sezonie często był najmocniejszym kolarzem w stawce, o ile na starcie nie pojawiali się van der Poel z van Aaertem (wygrywał w sumie sześć razy).
Przy okazji startu sezonu przełajowego ciekawej wypowiedzi dla gazety Het Laatste Nieuws udzielił Eli Iserbyt. Jeden z czołowych przełajowców ostatnich lat, który musiał przedwcześnie zakończyć karierę z powodu problemów z tętnicą udową, bardzo mocno skrytykował obecnie ścigających się specjalistów cyclocrossu.
Uważa, że jego niedawni rywale prezentują obecnie na tyle niski poziom (ma na myśli „całą resztę” poza MVDP, WvA i Vanthourenhout, że postuluje zamianę miejscami godzin startów wyścigów kobiecych i męskich, by to panie dostawały transmisję w telewizyjnym prime time.
Iserbyt poprawy upatruje w powrocie na trasy Wouta van Aerta. Ten natomiast potrzebuje jeszcze trochę czasu po sezonie szosowym, prawdopodobnie zobaczymy go na zawodach w połowie grudnia. Natomiast Iserbyt w swoich rozważaniach z jakiegoś powodu w ogóle pomija Nysa, co wydaje się być trochę nie fair. Thibaut miał znakomity zeszły sezon. Natomiast na wiosnę zmagał się z kontuzją kolana a ze względu na start w hiszpańskiej Vuelcie specyficznych przygotowań przełajowych ma za sobą zaledwie trzy tygodnie (w miejsce zwyczajowych dziewięciu, które stosował w poprzednich latach). Jeśli zdoła po raz trzeci w karierze wygrać Koppenbergcross, poniekąd potwierdzi teorie Iserbyta.
Jak więc widzicie, dzisiejsze zawody zapowiadają się całkiem ciekawie, natomiast zdaję sobie sprawę, że niekoniecznie musicie dziś znaleźć na nie czas.
—
W przygotowywaniu codziennych materiałów przedstawiających i komentujących najważniejsze wydarzenia w wyczynowym kolarstwie towarzyszy mi @stamox, producent suplementu z buraka poprawiającego wydolność sportowców.
Na ich stronie możecie używać przy zamówieniach kodu rabatowego MAREK15
#współpracareklamowa
PS – grafika z kalendarzem imprez przełajowych, zgodnie z zapowiedzią i obietnicą jest zaktualizowana: dzisiejszy ma zielone tło, zawody już minione są na szaro. I będzie ona aktualizowana przez cały sezon, by ułatwić Wam śledzenie zawodów CX.
Zdjęcie w tle kalendarza: materiały prasowe Flanders Classics, zdjęcie Tadeja Pogacara z Vuelta a Espana, materiały prasowe ASO/ Antonio Baixauli
Przerwany kontuzją podczas Vuelta a Espana sezon Tadeja Pogacara jest i tak najlepszym, który jakikolwiek mistrz świata zaliczył w XXIw. Punktem odniesienia dla Słoweńca jest obecnie tylko Eddy Merckx.
“Ranking kolarskich mistrzów świata” to mój wieloletni projekt, w którym śledzę, jak w XXIw radzą sobie zdobywcy tęczowej koszulki w sezonie po zdobyciu tytułu najlepszego szosowca.
Ponieważ zasady rankingu UCI są zmienne, pod uwagę biorę punktację popularnego “CQ Ranking”, zwracam również uwagę na liczbę zwycięstw. Ta, choć niewątpliwie wpływa na zdobyte punkty, zależna jest od specjalizacji kolarza. Więcej wygrywał będzie sprinter, mniej zawodnik z ambicjami w wyścigach etapowych. Chyba, że jest Tadejem Pogacarem ;)
Ranking 2020 i 2021 był zaburzony przez lockdowny i zmiany w kolarskim kalendarzu wywołane pandemią COVID-19. W sezonie 2022 co do zasady większość wyścigów odbywała się normalnie. 2023 to kolejne perturbacje: rywalizacja o tęczową koszulkę została zaplanowana na sierpień: między Tourem a Vueltą, co odebrało punkty za Vueltę 2023 Remco Evenepoelowi.
Rok temu podróż z kanadyjskich klasyków do Rwandy ewidentnie nie posłużyła Pogacarowi. Podczas czasówki na mistrzostwach świata w Kigali zajął czwarte miejsce i został doścignięty na trasie przez Remco Evenepoela. Na wyścigu ze startu wspólnego zrobił jednak to, do czego nas przyzwyczaił. Zdemolował rywali solowym atakiem i do mety dojechał z wyraźną przewagą zapewniając sobie jazdę w tęczowej koszulce przez kolejny rok.
Już tydzień później powtórzył spektakularną akcję na górzystej trasie Mistrzostw Europy, a następnie kontynuował ściganie wygrywając włoski klasyk Tre Valle Varesine oraz Lombardię, gdzie wyrównał rekord zwycięstw Fausto Coppiego (w sumie mają ich po pięć).
To wszystko jest ważne, ponieważ w drugiej części 2025 dowiedzieliśmy się, że Pogacar kończył Tour de France z kontuzją kolana, a mimo to był w stanie po pierwsze się wyleczyć a po drugie zbudować formę, która nie pozostawiała wątpliwości, kto jest najlepszym kolarzem na świecie.
Sezon 2026 ułożył wokół trzech celów: wyścigów klasycznych, Tour de France i mistrzostw świata w Montrealu.
Zarówno z obserwacji jego przygotowań, sposobu jazdy na określonych wyścigach oraz wypowiedzi samego zawodnika możemy wnioskować, że po pierwsze, ściganie nieustająco go cieszy. A po drugie, choć czasem temu zaprzecza, kompletowanie kolejnych kolarskich rekordów, zdobywanie unikatowych kombinacji zwycięstw jest celem, który daje mu sporo motywacji.
W związku z tym do kampanii klasyków przystąpił z myślą o wyścigach, które były dla niego najtrudniejsze do wygrania: Mediolan-San Remo i Paryż-Roubaix. Zbudował więcej masy mięśniowej by móc rywalizować z bardziej eksplozywnymi i odpornymi na trudne warunki kolarzami.
Sezon rozpoczął od wygranej w Strade Bianche, gdzie tworzył duet z Isaaciem del Toro a także ścigał się ze swoim – potencjalnie – przyszłym, wielkim rywalem, czyli Paulem Seixasem.
Najważniejszy sprawdzian czekał na niego pod koniec marca. Mediolan – San Remo, czyli klasyk często wygrywany przez sprinterów a także ten, który znakomicie rozgrywają w ostatnich latach kolarze Alpecinu. Biorąc pod uwagę, że to był wciąż początek sezonu, można zauważyć, że rok 2026 Pogacar spiął klamrą – upadał na jego starcie i na końcu. U podnóża Cipressy uczestniczył w kraksie i musiał wściekle gonić a następnie przedzierać się na czoło grupy. Nie przeszkodziło mu to w odpaleniu planowanego ataku, po którym na czele został tylko z Tomem Pidcockiem i Mathieu van der Poelem. Mimo kolejnych przyspieszeń na Poggio nie zgubił Pidcocka i musiał ścigać się z nim na finiszu na słynnej Via Roma. Zatem w dramatycznych okolicznościach, w podartym stroju, ale jednak wygrał klasyk, który w teorii wygrać miało być mu najtrudniej. Pozostaje pytanie, czy po zaliczeniu tego celu jeszcze powróci do San Remo.
Wygrana w “Primawerze” rozpoczęła dyskusję, która towarzyszyła nam przez kolejne tygodnie. Czyli “Czy Pogacar wygra wszystkie monumentu w sezonie”.
Ta nasiliła się jeszcze po bardzo pewnej wygranej w Ronde van Vlaanderen, jednak zgasła po Paryż-Roubaix. Tegoroczne “Piekło Północy” naznaczone przez kraksy i defekty – prawdopodobnie z powodu ekstremalnie wysokiej prędkości, z jaką kolarze pokonywali trasę, było kolejnym wyścigiem, gdzie mistrz świata zmagał się z przeciwnościami losu. Po awarii gonił rywali na rowerze pomocy neutralnej, mimo kolejnych rekonesansów trasy i zastosowania możliwie szerokich opon, nie uniknął defektów. Kolejne pościgi kosztowały go na tyle energii, że nie był w stanie zgubić bardzo dobrze dysponowanego Wouta van Aerta. A gdy dojechał wraz z Belgiem na velodrom w Roubaix, przegrał z nim na finiszu.
We współczesnym kolarstwie jest to jednak sprawa absolutnie wyjątkowa, gdy triumfator Tour de France dwa lata z rzędu ściga się o zwycięstwo w Paryż-Roubaix. I nawet, jeśli przegrywa, pokazuje, że sukces jak najbardziej jest dla niego dostępny.
Kampanię klasyków Pogacar zakończył, zgodnie z przewidywaniami, wygraną w Liege-Basotgne-Liege, gdzie jednak solidny opór stawił mu Paul Seixas. Ataki mistrza świata na podjazdach Redoute i Roche-aux-faucons to jedne z najbardziej spektakularnych momentów sezonu 2026.
Zmierzając w stronę zgrupowania przed Tour de France, Pogacar jeszcze zaliczył pierwszy etapowy wyścig w tym roku. Tour de Romandie był dla niego ewidentnie imprezą “treningową” a i tak wygrał tam cztery etapy i klasyfikację generalną. Choć trzeba przyznać, że były momenty, gdy Florian Lipowitz był momentami dość blisko. Ale to były tylko momenty, w przekroju całej imprezy Pogi pokazał absolutną dominację.
Kolejnym celem była oczywiście Wielka Pętla. Wygrana Jonasa Vingegaarda w Giro d’Italia okraszona pięcioma zwycięstwami etapowymi w tym znakomitymi rezultatami na kolejnych “kultowych” podjazdach dawała nadzieję, na ciekawą rywalizację w lipcu we Francji.
Doniesienia ze zgrupowania sugerowały jednak, że Pogacar wróci do ścigania mocniejszy niż kiedykolwiek. Moc już miał, musiał jeszcze poprawić jej stosunek do masy ciała. Przed Tour de Suisse można było przypuszczać, że pokaże się nieco przytłumiony treningami i będzie potrzebował kilku dni na złapanie wyścigowego rytmu. Tymczasem już pierwszego dnia, wielokilometrowym atakiem de facto zakończył wszystkie dyskusje i właściwie wygrał wyścig. Następnie dołożył do tego kolejne dwa etapy, w tym czasówkę. Po obu szwajcarskich etapówkach na liście ważnych imprez tygodniowych do wygrania został mu więc jedynie Wyścig Dookoła Kraju Basków.
Po tym, co pokazał na Tour de Suisse jedyne, co pozostało jego rywalom przed TdF to złudzenia. Owszem, podsycone nieco znakomitą jazdą zespołu Visma na otwierającej wyścig czasówce, jednak zakończone po dwóch kolejnych dniach. Najpierw Pogacar oddał wygraną etapową del Toro a następnie dzień później sam odpalił atak ustawiający rywali w szeregu. Poprawka na szóstym etapie prowadzącym przez Tourmalet właściwie zakończyła Tour de France, jedyne, co pozostało mistrzowi świata to dojechać do mety.
Nie dojechał do niej Vingegaard, który pechowo upadał na rondzie w dalszej części wyścigu. Pogacar zajął się więc prowadzeniem Isaaca del Toro do zwycięstwa w klasyfikacji młodzieżowej i miejsca na podium za Remco Evenepoelm. Po drodze wygrał w sumie pięć etapów, w tym najważniejszy, ten, na który wszyscy czekali. Na Alpe d’Huez Tadej Pogacar w żółtej koszulce lidera Tour de France, pod którą symbolicznie “wiózł” tęczowe insygnia mistrza świata odpalił pełnię swojego potencjału. Konfrontacja z rekordowymi czasami na Alpe d’Huez zakończyła się nowym, najlepszym rezultatem. Mało kto spodziewał się jednak, że ten będzie lepszy o półtorej minuty niż wyniki Pantaniego i Armstronga.
Nie licząc Alpe d’Huez, można śmiało powiedzieć, że w ostatnich dniach Toru Pogi jechał w pełni kontrolując sytuację. Powrócił więc temat jego startu w Vuelta a Espana. Zanim jednak ogłosił, że pościga się w Hiszpanii, zmierzył się jeszcze z van der Poelem podczas finałowego etapu TdF prowadzącego przez Montmartre. I choć ostatecznie przegrał, wraz z Holendrem zrobili show, który zapamiętamy na długo.
Ponieważ faktycznie czuł się dobrze, a jego sezon nie licząc kraksy na Mediolan-San Remo i defektu na Paryż-Roubaix przebiegał niemal bez przeszkód, stanął na starcie Vuelty, która rozpoczynała się niemal pod oknami jego mieszkania w Monako.
Jonas Vingegaard wcześniej niż on zgromadził wygrane we wszystkich trzech wielkich tourach, z dużym prawdopodobieństwem wywarło to na Pogacarze pewną presję. Realnie wszystko, co musiał zrobić to przejechać Vueltę możliwie ekonomicznie, by zachować formę na mistrzostwa świata w Montrealu. Choć na jednym z etapów nieco zaskoczył go Enric Mas, dołączając do Pogacara na szutrowym, stromym podjeździe, przewaga, jaką miał Słoweniec nad resztą stawki była dojmująca. Po tygodniu rywalizacji podobnie jak Tour de France, Vuelta była właściwie “wygrana”. Do momentu, gdy ósmego dnia, na szerokiej, prostej drodze Słoweniec najechał na niewielki kamień leżący na szosie. Upadek z całkowitego zaskoczenia zakończył się złamanym obojczykiem, wstrząśnieniem mózgu, rozciętym łukiem brwiowym i pękniętym kręgiem. Szanse na trzeci wielki tour, “wielki szlem” (dwa toury i mistrzostwo świata), trzecie z rzędu mistrzostwo świata, samodzielny rekord zwycięstw w Lombardii i prawdopodobnie najlepszy sezon w historii kolarstwa legły w gruzach.
Choć kości zostały złamane, z pewnością poważnego uszczerbku nie doznał duch Tadeja Pogacara. Kilka dni po wyjściu ze szpitala ogłosił przedłużenie kontraktu z drużyną UAE do 2032 roku a jeszcze przed mistrzostwami świata zamieścił zdjęcia z treningu na trenażerze. Wraz ze swoją partnerką. Urską Zigart oboje są teraz w trybie rekonwalescencji, Urska po raz drugi w tym roku po upadku na wyścigu złamała szczękę.
Jak więc widać powiedzenie o tym, że “zwycięzcy są na mecie” w tym roku daje o sobie znać wyjątkowo dosadnie. Zarówno Tadej Pogacar jak i Jonas Vingegaard musieli przerwać udany dla siebie sezon a na sięgnięcie po kolejne historyczne wyniki będą jeszcze trochę czekać.
Nie zmienia to faktu, że Pogacar już teraz jest “kolarzem numer dwa” w annałach naszego sportu. Jest najskuteczniejszym mistrzem świata w historii XXIw. Zgromadził najwięcej punktów oraz, co jeszcze bardziej spektakularne, największą liczbę zwycięstw. Większą niż Tom Boonen, który był co do zasady sprinterem, zatem w teorii miał więcej szans na wygrane.
Dzięki temu jesteśmy świadkami “historii kolarstwa na żywo”. I choć np. jedynym kolarzem, który trzykrotnie z rzędu zwyciężał w mistrzostwach świata pozostaje Peter Sagan, a kilka pomniejszych rekordów dzierżą inni zawodnicy, jedynym, z którym obecnie ściga się Pogacar jest Eddy Merckx i jego legenda. A biorąc pod uwagę, że swoją karierę planuje na jeszcze sześć sezonów, jest szansa, że w wielu aspektach prześcignie legendarnego Belga.
Ranking Kolarskich Mistrzów Świata – Edycja 2026
Zdjęcie okładkowe: Tadej Pogacar w koszulce mistrza świata na podium 3. etapu Tour de France 2026, fot. A.S.O.-Charly Lopez
Tadej Pogacar w 2024 dokonał rzeczy wybitnej: zwyciężył w Giro, Tourze oraz w Mistrzostwach Świata ze startu wspólnego. Zdobył więc kolarskiego “wielkiego szlema”. Jeżdżąc przez kolejny rok w tęczowej koszulce potwierdził, że jest jednym z największych szosowców w historii.
“Ranking kolarskich mistrzów świata” to mój wieloletni projekt, w którym śledzę, jak w XXIw radzą sobie zdobywcy tęczowej koszulki w sezonie po zdobyciu tytułu najlepszego szosowca.
Ponieważ zasady rankingu UCI są zmienne, pod uwagę biorę punktację popularnego “CQ Ranking”, zwracam również uwagę na liczbę zwycięstw. Ta, choć niewątpliwie wpływa na zdobyte punkty, zależna jest od specjalizacji kolarza. Więcej wygrywał będzie sprinter, mniej zawodnik z ambicjami w wyścigach etapowych. Chyba, że jest Tadejem Pogacarem ;)
Ranking 2020 i 2021 był zaburzony przez lockdowny i zmiany w kolarskim kalendarzu wywołane pandemią COVID-19. W sezonie 2022 co do zasady większość wyścigów odbywała się normalnie. 2023 to kolejne perturbacje: rywalizacja o tęczową koszulkę została zaplanowana na sierpień: między Tourem a Vueltą, co odebrało punkty za Vueltę 2023 Remco Evenepoelowi.
Po Mistrzostwo Świata w Zurychu Tadej Pogacar pojechał w swoim, unikatowym stylu. Solowy atak z daleka był ryzykowny, ale zakończył się powodzeniem, choć był moment gdy wydawało się, że Słoweniec może jednak polec. Nic takiego jednak się nie wydarzyło i Pogacar dołączył do Eddy’ego Merckxa oraz Stephena Roche’a – jedynych męskich zawodników, którzy w jednym sezonie zdobyli kolarską “potrójną koronę” (zrobiła to jeszcze w 2022r Annemiek van Vleuten).
Choć mógł być zmęczony (przejechał dwa wielkie toury, tygodniówkę i pięć klasyków) dość szybko postanowił zaprezentować się w tęczowej koszulce. Już tydzień po mistrzostwach w Zurychu wystartował w jednodniówce Giro dell’Emilia z metą przy Bazylice San Luca. Wyścig wygrał po raz kolejny “na solo” demolując rywali i rozpoczynając serię zwycięstw jako urzędujący czempion.
W kolejnym tygodniu zrobił to, do czego nas przyzwyczaił, czyli czwarty raz z rzędu wygrał monument, który prawdopodobnie najbardziej odpowiada jego możliwościom i stylowi jazdy, czyli Giro di Lombardia. Znów po solowym ataku, znów z olbrzymią przewagą nad Remco Evenepoelem.
Następnie udał się na zasłużony odpoczynek by do ścigania wrócić w lutym podczas UAE Tour – imprezie sponsorów drużyny, w której jeździ. Był trzeci na płaskiej czasówce, wygrał dwa górskie finisze i cały wyścig, choć widać było, że to dla niego po prostu trening.
Następnie przystąpił do części sezonu, która powoduje, że ten rok był dla Pogacara wyjątkowy. Mistrz świata wiosną postawił bowiem wszystko na starty w wyścigach klasycznych, swoją kampanię rozpoczął na początku marca od Strade Bianche a zakończył w ostatnich dniach kwietnia podczas Liege-Bastogne-Liege.
W czasie tych niemal dwóch miesięcy rywalizował ze sprinterami podczas Mediolan-San Remo, specjalistami bruków na Flandrii i Paryż-Roubaix a z góralami w Ardenach.
Bilans powala na kolana: wygrana (mimo upadku) w Strade Bianche, trzecie miejsce w Mediolan-San Remo, wygrana Flandria, druga lokata w Paryż-Roubaix, trzecia w Amstel Gold Race oraz triumfy podczas Walońskiej Strzały i Liege-Bastogne-Liege.
Rywalizacja Pogacara z van der Poelem w Mediolan-San Remo oraz na brukach to jeden z najjaśniejszych punktów całego sezonu, pojedynek dwóch geniuszy kolarstwa, należących do zupełnie innych światów, których drogi przecinały się na najważniejszych wyścigach jednodniowych. I choć z tego pojedynku 2:1 zwycięsko wyszedł van der Poel fakt, że aktualny (i przed i po, to ważne) triumfator Tour de France stanął na podium imprez, które w teorii są “ nie dla niego” pokazuje, dlaczego coraz częściej stawia się Pogacara na równi z Merckxem.
Tym bardziej, że po przegranym ze Skjelmose Amstel Gold Race (Tadej był ewidentnie nie w pełni zregenerowany po Paryż-Roubaix), już kilka dni później powrócił do topowej formy demolując rywali na Walońskiej Strzale i Liege-Bastogne-Liege. Tym samym jako urzędujący mistrz świata wystartował po kolei we wszystkich rozgrywanych monumentach, z których trzy wygrał, raz był trzeci i raz drugi.
Właściwie w tym miejscu można by powiedzieć “kurtyna” lub niczym Geraint Thomas upuścić na ziemię mikrofon i zakończyć to podsumowanie, gdyby nie to, że Pogacar po chwili odpoczynku i wysokogórskich zgrupowaniach przygotował drugi szczyt formy na Tour de France.
Po drodze zbudował psychiczną przewagę nad Jonasem Vingegaardem gnębiąc go podczas Criterium du Dauphine, mimo jednej z nielicznych porażek (podczas czasówki choć jak się później okazało było to całkowicie bez znaczenia).
Do Wielkiej Pętli wystartował jako obrońca tytułu i faworyt. Jego najwięksi rywale, drużyna Visma | Lease a Bike przywieźli do Francji super mocny skład. Przez pierwszą: wietrzno-pagórkowatą część wyścigu starali się uprzykrzać życie mistrzowi świata jak to tylko możliwe nadając tempo, nieustannie atakując i szukając jego słabych punktów. Tych jednak praktycznie nie było, a sam Pogacar pokazaywał nie tylko moc, ale i taktyczne opanowanie. Ścigając się, niczym na wiosnę z van der Poelem na etapach przypominających charakterystyką klasyki wygrał czwarty etap wyścigu, został liderem a przy tym zanotował setne zwycięstwo w zawodowej karierze. Zrobił to w wieku niespełna 26 lat, na najważniejszym wyścigu na świecie, w koszulce mistrza świata.
Kurtyna, micdrop itd po raz kolejny.
Następnie był drugi podczas płaskiej czasówki, wygrał na Mur de Bretagne by symbolicznie “skończyć” ten Tour de France w Pirenejach: odpalając ekstremalnie mocny atak na Hautacam oraz poprawiając podczas czasówki na Luz Ardiden. Kilka dni później dołożył do tego (choć nie wygrał etapu) rekord czasu na Mont Ventoux a w Alpach, choć kolarze Vismy próbowali różnych rozwiązań, był niewzruszony i czekał tylko na dojechanie do Paryża. A tam, na zmienionej rundzie prowadzącej przez Montmartre dostarczył nam znakomitej rozrywki ścigając się z van Aertem. I choć przegrał, ofensywną i bezkompromisową postawą pokazał, za co uwielbiają go kibice na całym świecie.
Co ciekawe, choć wcześniej anonsowano jego udział w hiszpańskiej Vuelcie (ależ to byłby inny wyścig, gdyby Tadej w nim jednak wystartował), Pogacar stwierdził, że czuje się wypalony i musi odzyskać świeżość oraz motywację.
Jak powiedział, tak zrobił. Spędził nieco czasu ze swoją partnerką, Urską Zigart, powrzucał trochę zaczepnych treści na social media, potrenował i wrócił do ścigania na nieco ponad tydzień przed mistrzostwami świata.
Pogacar ewidentnie lubi kanadyjskie klasyki, bo mimo konieczności zmiany klimatu, strefy czasowej i długich podróży postanowił w nich wystartować. W Quebecu tak jak przy poprzednich okazjach mimo ofensywnej jazdy nie był w stanie zgubić rywali i zanotował najgorszy wynik w sezonie (29 miejsce, nieznacznie dalej był tylko na sprinterskich etapach touru). Dwa dni później w Montrealu był jednak zdecydowanie najmocniejszy, ale postanowił podzielić się wygraną ze swoim pomocnikiem, Brandonem McNultym, z którym razem dojechał do mety i wpuścił na nią pierwszego.
Wynik z Quebceu tłumaczył chorobą na kilka dni przed wyjazdem do Kanady, co byłoby kolejną infekcją, jaką musiał w tym roku zwalczyć (według komunikatów ekipy UAE chorował rownież w czasie Touru).
Do Rwandy na mistrzostwa świata jedzie jako faworyt: trasa ma około 6000m przewyższenia, będzie to więc najbardziej górzysta rywalizacja o tęczową koszulkę. Zanim jednak przystąpi do jej obrony, zmierzy się m.in. z Remco Evenepoelem w jeździe indywidualnej na czas.
Tadej Pogacar jako urzędujący mistrz świata zaliczył sezon po prostu wybitny. Podczas 45 dni startowych wygrywał 16 razy, od zdobycia tytułu stawał na starcie 48 razy, z czego wygrywał 18.
Zdobył 4430 punktów, co daje mu ponad 1523 przewagi nad Peterem Saganem (a jeśli doliczyć Evenepoelowi lepszą z Vuelt 1487 nad nim). Pod względem liczby zwycięstw od Pogacara lepszy był tylko Boonen, Słoweniec jest za to lepszy od Cavendisha. Biorąc pod uwagę, że na Tourze w pewnym momencie przestał się ścigać o wygrane etapowe oraz, że podarował McNulty’emu Montreal można śmiało założyć, że rekord zwycięstw jako mistrz świata również mógłby pobić.
Prawdopodobnie oglądamy szczyt kariery Tadeja Pogacara. Jak długo potrwa i czy będzie mógł być jeszcze wyższy niż to, co obejrzeliśmy w sezonach 2024 i 2025 dowiemy się już niebawem. Pierwsza weryfikacja nastąpi 21.09 podczas jazdy na czas w Kigali, a następnie 28.09 w wyścigu ze startu wspólnego. Jeśli nie wydarzy się nic złego lub wyjątkowo zaskakującego, za rok przeczytacie podumowanie kolejnego roku w wydaniu słoweńskiego mistrza.
Ranking Kolarskich Mistrzów Świata, edycja 2025
Zdjęcie okładkowe: Tadej Pogacar wygrywa po raz setny w karierze na czwartym etapie Tour de France 2025, fot. materiały prasowe a.s.o./jonathan biche
Wynik nie mógł być inny. Nagrodę “Velo d’Or” dla najlepszego kolarza roku zdobył Tadej Pogacar. Bo któż inny?
Dwa monumenty: wiosenny Liege-Bastogne-Liege i jesienny Il Lombardia a do tego Tour de France. Właściwie to wystarczy by zapisać się na kartach historii kolarstwa.
Na tym tle nawet imponujące dokonania Wouta van Aerta: wygranie na jednej Wielkiej Pętli etapów prowadzących przez Mont Ventoux, Pola Elizejskie a do tego czasówki czy Primoza Roglica: najlepszego w jeździe indywidualnej na Igrzyskach Olimpijskich i dominującego w hiszpańskiej Vuelcie wydają się być zdecydowanie mniej doniosłe.
Roglic i van Aert zajęli odpowiednio drugie i trzecie miejsce w prestiżowym plebiscycie Velo d’Or. Z kolei nagroda dla najlepszego Francuza, Velo d’Or francais, przypadła obrońcy tytułu mistrza świata, Julianowi Alaphilippowi, który w tęczowej koszulce zaliczył całkiem udany sezon.
Skupmy się jednak na samym Pogacarze. Bez względu na to, jak długo potrwa jego błyskotliwie rozpoczęta kariera: czy zdominuje światowe kolarstwo na rok, dwa a może znajdzie pogromcę już w nadchodzącym sezonie, byliśmy świadkami wydarzeń wyjątkowych.
Dwudziestotrzyletni Słoweniec w swoim trzecim sezonie w World Tourze zrobił następny krok naprzód, z roku na rok rozwijając się w imponujący sposób.
Wyrażają to zarówno wyniki, liczba i prestiż wygrywanych imprez, ale też styl, w jakim Pogacar sięga po swoje sukcesy.
Po zapowiadającym wielką karierę Tour de l’Avenir w 2018r, błyskotliwym debiucie w World Tourze (wygrana w Tour of California i 3. miejscu w Vuelta a Espana) w 2019, trzęsieniu ziemi na Tour de France 2020 obejrzeliśmy dominację od wiosny do jesieni 2021.
Lider ekipy UAE Team Emirates potwierdził swój talent w niemal każdej kolarskiej specjalności: jeździe na czas, w górach, przez tydzień, przez trzy tygodnie, podczas klasyku i w sprincie z niewielkiej grupy. Co ważne, choć jego drużyna została przed sezonem 2021 wyraźnie wzmocniona a obecność choćby Rafała Majki w kluczowych momentach Tour de France z pewnością była cenna, Pogacar jest typem lidera, który częściej sam bierze sprawy w swoje ręce.
Jeździ ofensywnie, dobrze czyta sytuację na trasie i w peletonie a przy tym dysponuje taką przewagą fizyczną, że może wybierać sposób rozgrywania rywalizacji.
Sezon taki jak 2021 w wykonaniu Pogacara dla wielu kolarzy był szczytem kariery. Choć przed Słoweńcem jest jeszcze wiele wyzwań, już teraz znajduje się w sytuacji, gdy na każdym, kolejnym wyścigu, będzie pod ścisłą obserwacją, zawsze jako faworyt, pod wielką presją.
W tym momencie wchodzę na bardzo grząski grunt. Choć Pogacar dokonał w sezonie 2021 rzeczy wielkich a w teorii, jakkolwiek trudno to sobie wyobrazić, wszystko co najlepsze dopiero przed nim, największe wyzwanie z którym będzie się mierzył to oczekiwania.
Już teraz zapowiedział, że nie wybiera się na Giro d’Italia 2022, choć z pewnością “dublet” Touru i Vuelty będzie tym, czego żądać będą od niego fani i dziennikarze. Z kolei trasa mistrzostw świata najwcześniej będzie mu sprzyjać w roku 2023 (Glasgow), również Zurych (2024) i Kigali (2025) wydają się stwarzać przestrzeń do zwycięstwa dla zawodnika takiego jak on.
Na horyzoncie już teraz widać 12. etap najbliższego Tour de France, z metą na Alpe d’Huez i tabelą najlepszych czasów tego słynnego podjazdu. Obrona tytułu, trzeci wygrany Tour z rzędu, rekordowe tempo na kolejnych wzniesieniach, to wszystko będzie dla Pogacara coraz trudniejsze.
Choć wygląda na to, że ma pełne wsparcie swojej drużyny oraz trenera (Iñigo San Millán), miejsce pracy może zacząć Słoweńcowi ciążyć. Zarówno sam sponsor, czyli firmy ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich (kraju, który ma na bakier z prawami człowieka) jak i część kierownictwa drużyny z dopingową przeszłością (m.in. Mauro Gianetti) sprawią, że kolejne sukcesy będą komentowane w sposób daleki od pozytywnego. A dobry lub bardzo dobry rezultat na Alpe d’Huez rozpęta piekło pytań o niedozwolone wspomaganie.
Wytrzymanie tej, poza sportowej, presji i praca nad wizerunkiem będą więc dla Pogacara równie ciężkie co sięganie po kolejne sukcesy na europejskich szosach.
Tym bardziej, że kolejne drużyny wpadają w szał poszukiwania “nowych Pogacarów”, młodych, niezmiernie utalentowanych kolarzy, mogących powtórzyć jego sukces.
Ta pogoń za talentami jest zarówno fascynująca, bo już teraz widać, że jej efekty przynoszą spektakularne efekty, jak i niepokojąca. Trzeba pamiętać, że wciąż mówimy o ludziach a nie protagonistach kina superbohaterskiego. Oby więc zarówno Pogacar jak i jego rywale czy następcy mieli choć odrobinę przestrzeni, by sprostać nie tylko własnym talentom, ale też wiążącym się z nimi wymaganiom.