Tag: jarno widar

  • Kronika Kolarska 19.10.2026

    Kronika Kolarska 19.10.2026

    Rzutem na taśmę, w ostatnim dniu sezonu szosowego mistrz świata, Brandon McNulty wygrywa po raz pierwszy w tęczowej koszulce. Nieco wcześniej Tim Merlier w rewelacyjnym stylu zwycięża na ostatnim etapie Eneco Tour a rano młody Jarno Widar niczym profesor ogrywa Toma Pidcocka i jest najlepszy w Tour of Guangxi. Ach, no i Remco Evenepoel wygrał Chrono des Nations, czyli 45km czasówkę, jak na najlepszego czasowca przystało.

    To, że sezon szosowy właśnie się zakończył, nie oznacza, że zapadam w sen zimowy. Po pierwsze, trzeba omówić to, co wydarzyło się wczoraj. A muszę powiedzieć, że jest co komentować.

    Po pierwsze Brandon McNulty. Amerykanin, który nieco niespodziewanie, ale zasłużenie wygrał mistrzostwa świata w kolejnych wyścigach prezentował wysoką formę. Zarówno szukał swoich szans jak i pomagał kolegom z ekipy UAE. Często niewiele brakowało by osiągnął indywidualny sukces. Ostatecznie wszystko zagrało w ostatnim dniu sezonu.

    Obiektywnie rzecz ujmując, McNulty dość szybko wygrał po raz pierwszy w tęczowej koszulce, zamykając dyskusję ewentualnej „klątwy”, która ma towarzyszyć aktualnemu mistrzowi świata.

    W Veneto Classic zgubił Antona Charmiga i samotnie jechał po zwycięstwo. Miał więc czas, by celebrować wygraną, bo zdecydowanie zachował najwięcej sił w końcówce, w związku z czym jego przewaga nad rywalami była wyraźna. Swoją drogą trasa Veneto Classic, na rundach ze stromymi podjazdami, odcinkami szutrowymi i brukowanymi, w otoczeniu gór oraz architektury włoskich miasteczek oraz samej miejscowości Bassano del Grappa to znakomita sceneria ostatniego wyścigu sezonu.

    Nie wiem, czy powołana do życia w 2021r impreza zrobi taką karierę jak Strade Bianche (choćby dlatego, że wszyscy są już znużeni i myślą o przerwie), ale ma potencjał do tego, by stać się bardzo godnym zakończeniem sezonu i ostatnim akcentem dającym okazję do przeżycia kolarskich emocji „jeszcze ten jeden raz”.

    Na Eneco Tour Tim Merlier pokazał, że jest zdecydowanie najlepszym klasycznym sprinterem w zawodowym peletonie. Milan może być najmocniejszy, Magnier to przyszłość a Pedersen jest najbardziej wszechstronny. Ale Merlier to po prostu najlepszy sprinter. Choć kolarze Unibet Rose Rocket znakomicie rozprowadzali Dylana Groenewegena, Merlier miał wyraźną różnicę prędkości, rozpoczął finisz z dalszej pozycji i wyraźnie zdystansował swoich rywali. Cały wyścig padł łupem Victora Campenaertsa, niegdyś znakomitego czasowca, następnie dobrego kolarza klasycznego a od pewnego czasu etatowego uciekiniera i wartościowego „super pomocnika” w ekipie Vismy. To jego pierwsza wygrana w wyścigu etapowym w karierze. Kobiece Eneco Tour wygrała z kolei Lieke Nooijen (tak jak Campenaerts z Vismy), dzięki dwóm najlepszym rezultatom na etapach jazdy na czas. Ostatni etap wygrała Marthe Truyne z Fenix-Premier Tech.

    To jeszcze nie wszystko, ponieważ w miejscowości Les Herbiers we francuskim regionie Wandea rozegrano tradycyjną czasówkę „Chrono des Nations”. To prestiżowa i tradycyjna impreza (kontynuuje po części historię GP des Nations) a co równie ważne, jedna z najdłuższych jazd indywidualnych w sezonie. Dla elity mężczyzn 45,4km to więcej niż jakikolwiek etap lub wyścig z regularnego kalendarza w tym sezonie (druga w kolejności była czasówka na Giro d’Italia). Więcej do samotnego przejechania było tylko podczas mistrzostw Czech oraz na mistrzostwach Ameryki Południowej.

    Na Chrono des Nations postanowił się wybrać Remco Evenepoel. Mistrz świata w jeździe indywidualnej zrobił co do niego należało i wygrał z przewagą ponad dwóch minut (!) nad Jayem Vinem. Remco dogonił Australijczyka, który potrafi bardzo dobrze radzić sobie w czasówkach a różnica prędkości gdy go wyprzedzał była dojmująca. W ten sposób Evenepoel kończy bardzo udany sezon, dopisuje kolejne zwycięstwo potwierdzające, że jest wybitnym czasowcem i może zacząć planować kolejny rok. O tym, jak będzie prezentował się jego kalendarz startów będzie pewnie decydował po prezentacji trasy Tour de France, która przed nami w najbliższy czwartek.

    Zanim przejdę do Jarno Widara i Tour of Guangxi, kilka słów należy się Quinnowi Simmonsowi, który wygrał Japan Cup. Mistrz USA zaliczył bardzo dobry wyścig a po ofensywnej jeździe na finiszu pokonał Bena Healy’ego. Czy to jest nagroda pocieszenia dla Simmonsa za cały rok w bardzo dobrej formie? Amerykanin w ekipie Lidl-Trek był kluczową postacią, ale często musiał liczyć się z innymi planami taktycznymi zespołu. W związku z tym, choć bywał bardzo mocny, zwłaszcza na Tour de France musiał poświęcać swój interes dla „większego dobra” (którym była np. zielona koszulka Madsa Pedersena). W końcówce sezonu był bardzo mocny w kolejnych wyścigach klasycznych a na mistrzostwach świata przyczynił się do wygrania przez McNulty’ego tęczowej koszulki. Na zakończenie sezonu wygrał, jakby na to prestiżowy, wyścig w Japonii. Jak jednak odnajdzie się w przyszłym roku w przeładowanej gwiazdami drużynie Lidla i czy w ogóle będzie miał okazję by pojechać na własne konto, tego nie wiemy. Niewykluczone, że mimo kontraktu ważnego do 2029r będzie wcześniej zmieniał pracodawcę.

    Na koniec tematów szosowych muszę jeszcze oddać, co jego, Jarno Widarowi. Młody Belg z ekipy Intermarche – Lotto pojechał końcówkę finałowego podjazdu Tour of Guangxi jak stary wyjadacz. Pozwolił wyszumieć się bardziej utytułowanym rywalom z teoretycznie mocniejszych zespołów. Cały Tour of Guangxi był imprezą dla sprinterów, poza ostatnim etapem kończącym się na podjeździe, który im bliżej mety tym robił się bardziej stromy. A ponieważ końcówka miała ponad 14%, kluczowe było wyczekanie z momentem ataku. I prawidłowo zrobił to tylko Widar, bo na wymagającej sekcji sparzyli się i Pidcock i Ayuso i Barre i Brenner. Na stravie można znaleźć czas podjazdu Widara. Na podjeździe o parametrach 4,42km i średniej stromiźnie 7,5% (zaniża ją ok. 800m w środkowej części, gdzie jest ok. 2%) Belg wykręcił prędkość podjeżdżania 2036m/h w czasie 9’47”. Widar kończy więc swój pierwszy sezon w dorosłym pro peletonie z dwoma wygranymi z Tomem Pidcockiem: w Tre Valli Varesine oraz w Tour of Guangxi.

    A o Widarze, Pidcocku i całym Tour of Guangxi powiem Wam parę słów więcej w materiale podcastowym, który mam nadzieję wjedzie dziś po południu.

    Nie będzie to ani koniec „nadawania” w tym roku, bo będzie jeszcze trochę wydarzeń do skomentowania a szosowe ostatki nie oznaczają, że kolarstwo zasypia na zimę. Bo mamy takie czasy, że nie zasypia ani na moment, więc widocznie ja też nie bardzo mogę ;). Na podziękowania za cały sezon przyjdzie jeszcze czas a póki co jeszcze proza życia, czyli parę słów o torowych mistrzostwach świata.

    Klasyfikację medalową wygrywają Brytyjczycy. W ostatnim dniu zawodów złoto wygrywał jednak kto inny. W sprincie mężczyzn kolejną tęczową koszulkę do kolekcji dołożył Harrie Lavreysen, w wyścigu eliminacyjnym Tim Torn Teutenberg, w madisonie bohaterowie na 4km drużynowo, czyli Duńczycy Lasse Norman Leth i Carl Frederik Bevort, w wyścigu punktowym kobiet Irlandka Lara Gillespie a w kerinie Alina Lysenko, czyli rosjanka bez flagi.

    I to by było na tyle, tak jak napisałem wyżej spodziewajcie się kolejnych materiałów. Może nie będzie tak intensywnie jak we właściwym sezonie szosowym, ale skoro już powiedziałem A i przyzwyczailiście się do codziennej prasówki, to muszę powiedzieć i B i to kontynuować. Taka konsekwencja wyborów życiowych ;)

    A wspiera mnie w nich Stamox , producent suplementu z buraka poprawiającego wydolność sportowców.

    Na ich stronie możecie używać przy zamówieniach kodu rabatowego MAREK15

    #współpracareklamowa

    oryginalny post na facebooku