Tag: Giro d’Italia

  • Po co komu fair play?

    Po co komu fair play?

    Richie Porte za przyjęcie koleżeńskiej pomocy przed finiszem 10. etapu Giro d?Italia otrzymał dwuminutową karę. To wyraźnie utrudnia mu walkę w klasyfikacji generalnej wyścigu. Zachowanie fair play, choć niezgodne z przepisami doczekało się więc nagany w sytuacji, gdy dużo poważniejsze sprawy pozostają bez konsekwencji.

    Jeden z faworytów wyścigu na kilka kilometrów przed metą (ale jeszcze poza zneutralizowaną strefą trzech kilometrów) łapie gumę. Rozpędzony peleton nie czeka, ponieważ ściga ucieczkę. Poszkodowanemu pomaga kolega, rodak reprezentujący jednak inną drużynę. Zgodnie z przepisami jest to ?niedozwolona obca pomoc techniczna? karana grzywną i dodaniem dwóch minut do całkowitego czasu zawodnika.

    Richie Porte, trzeci kolarz klasyfikacji generalnej Giro d?Italia znalazł się w takiej właśnie sytuacji. Szybko wspomógł go Simon Clarke z Orica Green Edge a następnie Michael Matthews oraz koledzy z własnej ekipy (Team Sky). Mimo szybkiej akcji Porte stracił kilkadziesiąt sekund do peletonu, w którym jechali Alberto Contador i Fabio Aru. Zdjęcia z gestu Clarke?a szybko obiegły internet spotykając się z jednoznacznie entuzjastycznym odzewem.

    Tymczasem sędziowie przynali Porte regulaminową karę, gasząc tym samym ducha fair play.

    Przepis o obcej pomocy wbrew pozorom ma sens. Służy wyrównaniu szans między drużynami, każda z nich jedzie na własne konto. Trzeba jednak pamiętać, że zespoły często ze sobą współpracują dzieląc się pracą a to w ucieczkach a to w nadawaniu tempa peletonu a także w wielu innych, mniej widocznych sytuacjach.

    W czasie tegorocznego Giro, na jednym z pierwszych etapów Philippe Gilbert dzielił się piciem z towarzyszami ucieczki a z samochodu drużyny BMC podawano bidony wszystkim zawodnikom w czołówce.

    Kilka lat temu Alberto Contador był chwalony za ?piękne gesty?, gdy po mistrzowsku oddawał etapy włoskiego Touru a to kolarzom Euskaltel Euskadi a to Paolo Tiralongo z Astany. W zamian za to Baskowie i Włoch wiele razy pomagali mu w trudnych chwilach, gdy osamotniony Hiszpan potrzebował wsparcia na górskich etapach.

    Kolarstwo wciąż boryka się z problemami wizerunkowymi. Jest postrzegane jako sport, gdzie trudno coś osiągnąć bez łamania reguł, głównie dopingowych. Z prostego gestu można by uszyć piękną historię o pomocy i zasadach fair play. Wygląda jednak na to, że komisja sędziowska Giro d?Italia ma ewidentny problem z tym, co jest etyczne a co nie.

    https://twitter.com/nuestrociclismo/status/471493162406805505

    Przypomnę, że rok temu Nairo Quintana decydującą o zwycięstwie w całym wyścigu przewagę zdobył podczas zamieszania związanego z neutralizacją fragmentu etapu rozgrywanego w trudnych warunkch atmosferycznych. Bez względu na to, czy złamał przepisy czy nie jadąc przed motocyklem z czerwoną flagą, było to dalekie od fair play.

    Idąc dalej, znane są przypadki handlowania nie tak małymi wyścigami (Liege Bastogne Liege czy etapów Tour de France), które to sprawy ciągną się latami i właściwie są zamiatane pod dywan.

    O korupcji związanej ze współpracą Lance?a Armstronga z zarządem Międzynarodowej Unii Kolarskiej nawet nie ma co wspominać.

    Naprawdę są dużo poważniejsze wykroczenia niż koleżeńska pomoc, które trzeba wykrywać, ścigać i penalizować. Sędziowie Giro mogliby np. zająć się dyscyplinowaniem kibiców, którzy póki co doprowadzili do kilku poważnych kontuzji zawodników, ale by to zrobić, trzeba wykonać sporą pracę. Mając gotowe zdjęcia, które obiegły cały świat dużo prościej wykluczyć z rywalizacji jednego z faworytów za nieistotne przewinienie. Po wygaśnięciu licencji, komisarzom z tegorocznego Giro proponuję zatrudnić się w straży miejskiej. Znajdą tam spełnienie.

  • Kilka dni spokoju

    Niezmiernie intensywna, pierwsza część Giro d?Italia zakończyła się remisem między trójką faworytów, którzy uciekli reszcie stawki. Astana i Tinkoff-Saxo rządzą peletonem, za ich plecami czeka drużyna Sky. Przed kolarzami kilka dni wytchnienia.

    Dzień przerwy podczas wielkiego touru naturalnie skłania do podsumowań. Tak naprawdę wolne będzie trwało nieco dłużej, przynajmniej dla kolarzy walczących w klasyfikacji generalnej. Najbliższe cztery etapy powinny być wyraźnie spokojniejsze w stosunku do całego pierwszego tygodnia rywalizacji.

    Od startu w San Remo kolarze wzięli się ostro do pracy. Poza typowym dla początku wielkiego touru rozgardiaszem czy wręcz chaosem, już czwartego dnia do głosu doszli faworyci klasyfikacji generalnej.

    Nazywanie etapu z Chiavari do La Spezia najciekawszym dniem w wielkich tourach jest oczywiście nadużyciem, ale trzeba przyznać, że otwarta wojna między drużynami najważniejszych postaci wyścigu w tak wczesnej jego fazie jest zjawiskiem nietypowym.

    Dzień później na podjeździe Abetone do ataku przystąpił Alberto Contador, co skutecznie oddzieliło ?chłopców od mężczyzn?, zawężając grono faworytów do trzech. Fabio Aru i Richie Porte utrzymali koło Hiszpana, straty ponieśli za to pozostali kolarze typowani przed wyścigiem na właścicieli różowej koszulki lidera.

    Koszmarna kraksa spowodowana przez jednego z kibiców na mecie etapu numer sześć sprawiła, że kolejne dwa dni ci bardziej rozgarnięci fani drżeli nie tylko o stan zwichniętego barku Alberto Contadora, co o dalsze losy całego wyścigu. Wiadomo bowiem, że to obecność Hiszpan robi z tegorocznego Giro wyjątkowe wydarzenie. Bez lidera Tinkoff-Saxo byłby to wyścig dublerów i kolarzy na dorobku.

    Contador test z odporności na ból zdał popisowo (podobno posiłkując się wyłącznie ibuprofenem!). Musiało być mu ciężko, dzień po kraksie peleton musiał się uporać z trasą najdłuższego, 260km etapu. Co więcej, na kolejnym odcinku czekała meta na podjeździe, gdzie do ofensywy przeszedł Fabio Aru wraz ze swoimi przybocznymi: Mikelem Landą i Dario Cataldo.

    https://instagram.com/p/2wSeu_Nhf7/

    Efektem harców Astany stały się jednak tylko straty tych kolarzy, którzy już wcześniej nie wytrzymywali tempa ścisłej czołówki. Rigoberto Uran tłumaczy się przeziębieniem, Jurgen Van den Broeck wyraźnie odstaje od formy, którą prezentował kilka lat temu na Tour de France.

    Fakt faktem, że Contador, Froome, Aru i Landa gdy zaczynają swoje gry i zabawy na świeżym powietrzu, generują moc osiągalną jedynie dla najwęższego grona kolarzy na świecie. Rok temu wydawało się, że Rigoberto Uran może do niego dołączyć, jednak z pewnością nie wtedy, gdy jest chory. Pozostali gracze zwyczajnie nie nadążają, gdy czołówka zaczyna pędzić pod górę.

    Szacowane 6W/kg i obiektywna średnia prędkość podjeżdżania (VAM) 1684m/h na wzniesieniu Campitello Matese (12.03 km, 7.34 %) to niezmiernie wysokie wartości, które zostały powielone niemal za każdym razem, gdy atakowali Contador lub Aru.

    Pytanie, w jaki sposób tak intensywny pierwszy tydzień Giro wpłynie na dalszy przebieg rywalizacji. Z pewnością płaskie etapy: wtorkowy i środowy dadzą faworytom kilka chwil oddechu. Mimo pojawiających się w drugiej połowie tygodnia pagórków, wszyscy czekają już na sobotnią, 60km czasówkę. To tam Porte będzie chciał zdystansować Contadora a ten z kolei Fabio Aru.

  • Krew na szosie

    Krew na szosie

    Na trasie trzeciego etapu Giro d?Italia mocno poturbował się Domenico Pozzovivo. Przez dłuższą chwilę oglądaliśmy zakrwawionego zawodnika leżącego na asfalcie. Kolejne etapy akcji ratunkowej również były pokazywane na żywo w oficjalnej relacji. To nie pierwszy taki przypadek gdy ciężko ranny kolarz odzierany jest z jakiejkolwiek intymności.

    Kraksa włoskiego kolarza była dość trywialna. Ot, uślizg przedniego koła, jakich wiele. Skutki na szczęście nie były poważne. Skończyło się na poważnych potłuczeniach i ?szlifach?.

    Zanim dotarł do nas raport ze szpitala, sprawa wyglądała poważnie. Zawodnik przez dłuższą chwilę leżał na asfalcie. Przykryty folią NRC i przenoszony do karetki wyglądał na poważnie poszkodowanego.

    Operatorzy kamer byli na miejscu, śledzili każdy ruch ratowników. Kolejne portale zamieszczały wideo i zdjęcia. Część z nich kupiła od agencji zdjęcia zakrwawionego sportowca i umieściła na swoich stronach głównych.

    Tak samo było zaraz po tragicznym wypadku Woutera Weylandta cztery lata temu (Belgijski kolarz zmarł po upadku na trasie etapu Giro kończącego się w Rapallo, nieopodal miejsca, gdzie wywrócił się Pozzovivo). Oba zdarzenia wyglądały podobnie, całe szczęście Włoch z grupy Ag2r być może już niedługo wróci na rower.

    Mimo wielu deklaracji cztery lata temu, w sposobie prowadzenia relacji z upadku kolarza nic się nie zmieniło. Realizatorzy transmisji zapracowali na solidną naganę, na co uwagę zwrócił uwagę Chris Froome. Jego twitt został posłany dalej przez ponad 1500 użytkowników, co mam nadzieję jakkolwiek wpłynie na procedury w przypadku kolejnych kraks w peletonie. Albo przynajmniej stanie się początkiem dyskusji o traktowaniu kolarzy przez ekipy telewizyjne, które często zapominają o podstawowych zasadach bezpieczeństwa, o dobrych manierach nie wspominając.

     

    Kolarstwo to bezkompromisowy i ?szalony? sport. Mimo ciągłej poprawy warunków pracy zawodników mniej lub bardziej poważne wypadki będą się w nim zdarzać. Nie oznacza to jednak, że trzeba pokazywać każdy jego element, nie zostawiając atletom ani kawałka przestrzeni. Mam nadzieję, że upadek Pozzovivo przynajmniej nie trafi do ?WATTS?, przeglądu zabawnych obrazków ze sportowych aren, wśród których jednak zbyt często pojawiają się kolarskie kraksy.

    Zdjęcie okładkowe: Piotr Drabik, Wikimedia Commons, CC BY 2.0

  • Wariactwo pierwszego tygodnia

    Co roku jest tak samo. Zmotywowani, wytrenowani, zdeterminowani kolarze walczą o wszystko w pierwszych dniach wielkiego touru. Chaos, tłok, upadki kończą nadzieje a czasem nawet kariery!

    Zaczęło się. Pierwszy etap ze startu wspólnego Giro d?Italia 2015 i pierwsze kraksy. Rowerzysta-idiota wjechał na swoim modnym jednośladzie wprost pod koła rozpędzonego peletonu. Efekt? Kilku faworytów (Pozzovivo, Atapuma, Szmyd, Niemiec) straciło minutę, polała się krew, złamał się obojczyk, założono szwy. Peleton jedzie dalej.

    https://www.youtube.com/watch?v=NT_-cosyvqQ

    Bez względu na to, jak ułożona jest trasa, czy wyścig zaczyna się od czasówki, czy na metach etapów czekają sekundy bonifikat, w początkowej fazie wielkiego touru zawsze ktoś polegnie.

    Przetrwać pierwsze dni trzytygodniowego wyścigu to równie wielka sztuka, co poradzić sobie z alpejskimi przełęczami i narastającym zmęczeniem. By do gór dojechać bez szwanku trzeba być fizycznie mocnym, do tego uważnym i mieć wsparcie równie mocnych i skoncentrowanych kolegów z drużyny.

    Zanim sytuacja ulegnie poprawie i poważniejsze wzniesienia wprowadzą wyraźne różnice w klasyfikacji generalnej, swojej szansy na zaistnienie szukają wszyscy. Sprinterzy czują świeżość i są żądni etapowych zwycięstw. Kolarze ekip z dziką kartą chcą by zaistnieć przed wielomilionową publicznością i dzięki śmiałej akcji odmienić losy swojej kariery. Faworyci klasyfikacji generalnej pilnują miejsca w grupie i starają się uniknąć problemów.

    Krótko mówiąc, każdy chce być z przodu. A szosa ma przecież tylko kilka metrów szerokości.

    Do tego dochodzą kibice. Podekscytowani, wręcz w amoku. Przecież wielki tour to prawdziwe święto. Można dotknąć swoich idoli, poczuć pęd powietrza, zapach potu i maści rozgrzewających, zrobić selfie z peletonem w tle i zabłysnąć w telewizji dzięki nietypowemu przebraniu.

    Zaślepieni fani wpadają więc pod koła pędzących kolarzy. Łamią się kości, carbon lata w powietrzu. Stawka faworytów przerzedza się. Problemów w pierwszym tygodniu wielkiego touru doświadczali niemal wszyscy najwięksi zawodnicy. W ostatnich latach kraksy pierwszego tygodnia eliminowały z walki o wygraną w Giro czy Tourze m.in. Bradleya Wigginsa, Aleksandra Winokurowa, braci Schleck (trapiony kontuzjami Andy musiał nawet zakończyć karierę!), ?Purito? Rodrigueza i wielu, wielu innych.

    Unikanie problemów było ważnym elementem taktyki Lance?a Armstronga. Cadel Evans, który w 2011 wygrał Tour de France pierwsze, nerwowe dni wyścigu przejechał niczym profesor, nie bez powodu eksploatując swoich pomocników pilotujących go w końcówkach pozornie nieistotnych etapów. Alberto Contador potrafił zaplątać się w chaotyczną sytuację, gdy nie był pewny swojej dyspozycji, ale dla odmiany trzymał się z przodu stawki, gdy wiedział, że może walczyć o wygraną. Czy jego postawa w chaotycznej końcówce drugiego etapu Giro świadczy o tym, że wygra cały wyścig? Nie wiadomo. Wiadomo za to, że z pewnością zależy mu na tym jak za najlepszych dni kariery.

  • Kto wygra Giro d?Italia 2015?

    Od jakiegoś czasu moje typowania faworytów, choć nieco ryzykowane, są trafne. Czy tym razem właściwie przewidzę zwycięzcę Giro d?Italia?

    Jeśli nie on, to kto?

    Alberto Contador wygrał ten wyścig dwa razy. Oficjalnie w statystykach widnieje raz, ale w 2011 był najszybszy na trasie i przejechał Giro ?na czysto?. Z wyników został usunięty za przewinienie podczas Tour de France 2010. Hiszpan ma doświadczenie (sześć oficjalnie wygranych wielkich tourów), mocną i wyrównaną drużynę oraz szczególny dar, iskrę bożą, która sprawia, że nawet w trudnej sytuacji nie opuszcza go nadzieja i wszędzie szuka szansy na zwycięstwo.

    W tym roku postawił przed sobą szczególny cel: chce wygrać zarówno Giro d?Italia jak i Tour de France. Dlatego też w sezon wchodził spokojnie a testowe starty: w Tirreno Adriatico oraz Volta a Catalunya należy traktować jako element treningu i niekoniecznie przejmować się uzyskanymi rezultatami. Z takiego założenia wychodzą też bukmacherzy, którzy widzą Contadora jako pewniaka.

    Tasmańczyk numerem dwa?

    Wydaje się, że kolarzy teamu Sky nie dotyczy zbyt wczesny szczyt formy. Zarówno Bradley Wiggins jak i Chris Froome w latach, gdy wygrywali Tour de France wygrywali niemal wszystko, co ich interesowało jeszcze przed startem docelowym. Stąd też pierwsze miejsce w Paryż-Nicea, Volta a Cataluyna i Giro del Trentino, które na swoje konto w tym roku zapisał Richie Porte nie powinny budzić wątpliwości a tylko potwierdzić jego aspiracje do różowej koszulki. Jest tylko jedno ?ale?. Porte nigdy wcześniej nie był jednoznacznym liderem podczas wielkiego touru, nigdy wcześniej nie przejechał też takiego wyścigu w równej dyspozycji. Teoretycznie na jego korzyść przemawiają kilometry jazdy na czas, zarówno drużynowej jak i indywidualnej, i mimo wszystko brak ekstremalnych, typowych dla Giro górskich trudności.

    Do trzech razy sztuka

    W notowaniach bukmacherów Rigoberto Uran zajmuje trzecie miejsce, ale osobiście stawiam go wyżej niż Richego Porte. Zaryzykuję nawet i Kolumbijczyka z ekipy Etixx-Quick Step zrównam z Contadorem. W Giro był już siódmy i dwa razy drugi. Rok temu przegapił kontrowersyjną akcję Nairo Quintany na zjazdach z przełęczy Stelvio, poza tym niemal dorównywał mu w górach. Wydaje się też, że z grona faworytów obecnie najlepiej jeździ na czas. Choć na szosie jest postacią mało spektakularną, równą dyspozycją może sprawić spore kłopoty i Contadorowi i Porte i Fabio Aru. Jeśli jego ekipa dobrze pojedzie drużynową czasówkę a sam Uran potwierdzi swoje aspiracje w próbie indywidualnej, może się okazać, że w Alpach wystarczy mu defensywna jazda, w której czuje się całkiem dobrze. Co więcej, kolumbijski kolarz potrafi też jeździć w wyścigach klasycznych, o czym świadczą wygrana w Giro del Piemonte i srebrny medal Igrzysk w Londynie. O jego dyspozycję nie ma się co martwić. W poprzednich sezonach pokazał, że jest jednym z tych kolarzy, którzy szczyt formy budują spokojnie i systematycznie. Brak błysku w tegorocznych etapówkach równoważy solidna postawa (piąte miejsca w Romandii i Katalonii, trzecie w Tirreno-Adriatico) z której Uran jest w stanie odbić się w stronę poziomu absolutnie mistrzowskiego.

    Nieco mniej przewidywalni gospodarze

    Fabio Aru jest przygotowywany na następcę Vincenzo Nibalego i innych wielkich, włoskich mistrzów z przeszłości. Jest dynamicznym, odważnym góralem, który wygrał etap na zeszłorocznym Giro d?Italia, dwa na Vuelta a Espana. Na bardziej górzystej trasie można by go stawiać jako faworyta, ale spora ilość jazdy na czas oraz problemy zdrowotne w ostatnich tygodniach stawiają pod znakiem zapytania jego szanse w walce o podium. Trzeba też pamiętać, że nagła absencja w startach testowych przed Giro wzbudziła poważne wątpliwości dotyczące ich prawdziwej przyczyny.

    Dla odmiany Domenico Pozzovivo ma doświadczenie, prezentuje wysoką, równą formę, ale tak jak w przypadku Aru jego piętą achillesową jest jazda na czas. Podczas indywidualnej próby w Treviso może stracić do Urana nawet kilka minut.

    Giovanni Battaglin, Francesco Bongiorno, Stefano Pirazzi, Franco Pelizotti, Diego Ulissi czy Damiano Cunego to raczej kandydaci do zwycięstw etapowych ewentualnie miejsca w końcówce pierwszej dziesiątki.

    Pozostali Stranieri

    Zastęp mocnych obcokrajowców jest spory, choć trudno wszystkich traktować tak samo. Steven Kruijsvijk z Lotto NL Jumbo rok temu był 15. w Tour de France, jednak trudno stwierdzić, czy top10 Giro d?Italia jest w jego zasięgu. Mikel Landa z Astany ma potencjał na dobry wynik, ale liderem jego grupy jest Fabio Aru, nie wiadomo więc, ile w takim układzie Bask będzie miał przestrzeni dla własnych ambicji. Przemysław Niemiec z Lampre-Merida teoretycznie będzie walczył o klasyfikację generalną, ale może też zadowolić się etapem, jak podczas ubiegłorocznej Vuelty. Interesująco zapowiada się start Jurgena Van Den Broecka. Belg, lider Lotto-Soudal do tej pory był kolarzem zarażonym obsesją Tour de France, ale po gorszym okresie szuka szansy na podium wielkiego wyścigu we Włoszech. To potencjalnie najmocniejszy ?czarny koń?, o ile w swoim stylu nie ulegnie kontuzji we wczesnej fazie rywalizacji. Szansy na odrodzenie będzie na Giro szukał też Igor Anton z Movistaru (w 2011r wygrał etap na słynnym Zoncolanie), niewiadomą jest sensacyjny zwycięzca Tour de Romandie, Ilnur Zakarin z Katiuszy. W razie problemów Contadora może go zastąpić Roman Kreuziger a w ekipie Sky dublerem Richiego Porte będzie Leopold Konig. Równą jazdą po kolejny dobry wynik w karierze może pojechać zwycięzca z 2012r, Ryder Hesjedal (Cannondale) a nieco ożywienia może wprowadzić Darwin Atapuma z BMC.

    Bardzo chciałbym, aby miejsce w pierwszej dziesiątce zajął Sylwester Szmyd, choć długa czasówka nie działa na jego korzyść. Zarówno miejsce w top10 jak i wygrana etapowa byłaby dla lidera CCC Spradni Polkowice pięknym zwieńczeniem kariery.

    Pełną listę startową Giro d?Italia 2015 znajdziecie np. w rowery.org

    Faworyci Giro d’Italia 2015:

    fav3fav3fav3fav3fav3
    Alberto Contador, Rigoberto Uran

    fav3fav3fav3fav3

     

    Richie Porte

    fav3fav3fav3

     

    Fabio Aru, Jurgen Van Den Broeck, Domenico Pozzovivo

    fav3fav3

     

    Roman Kreuziger, Leopold Konig, Ryder Hesjedal, Przemysław Niemiec, Benat Intxausi

    fav3

     

    Mikel Landa, Sylwester Szmyd, Franco Pelizotti, Alexandre Geniez, Enrico Battaglin, Francesco Bongiorno, Darwin Atapuma, Igor Anton, Esteban Chaves, Damiano Cunego, Steven Kruijsvijk

     

  • Nie przegap na Giro – 5 kluczowych etapów

    Nie przegap na Giro – 5 kluczowych etapów

    Spędzić trzy tygodnie przed telewizorem nie jest łatwo. Choć wierzę, że będziecie śledzić całe Giro d?Italia, wybrałem pięć szczególnie ważnych etapów, których nie wolno przegapić. To tam rozegra się walka o różową koszulkę.

    1. Jazda drużynowa na czas (sobota, 09.05)

    Z punktu widzenia różnic w klasyfikacji generalnej po trzech tygodniach wyścigu, rozpoczynająca zmagania 17.6km jazda drużynowa nie powinna mieć znaczenia. Stracony lub zyskany czas na trasie z San Lorenzo do Sanremo będzie miał jednak wpływ na to, kto w pierwszych dniach wyścigu będzie wiózł koszulkę lidera, która grupa będzie kontrolowała peleton i wreszcie, który z faworytów zyska taktyczną przewagę. Rywalizacja będzie więc zaciekła, zarówno o zwycięstwo etapowe (czy po raz kolejny w wielkim tourze sprawa rozegra się między ekipami Etixx-Quickstep i Orica-GreenEdge?) jak i ustawienie ?generalki?. Dodając do tego piękny krajobraz wybrzeża Ligurii oraz cały splendor ?wielkiego otwarcia? Giro d?Italia, z pewnością drużynowa czasówka znajduje się wysoko na liście etapów, które należy obejrzeć.

    5. Pierwszy finisz na podjeździe (środa, 13.05)

    Abetone to nie jest podjazd, który w teorii mógłby spowodować duże różnice w czołówce. Umożliwia jednak zdobycia pierwszej, wyraźnej przewagi nad rywalami a przy zbalansowanej trasie całego wyścigu niewykluczone, że ten, kto zdobędzie różową koszulkę na piątym etapie, dowiezie ją przynajmniej do odcinka numer 14, czyli długiej czasówki indywidualnej. Wbrew pozorom to może być więc ważniejszy etap, niż się spodziewamy. Mając w pamięci popisy Alberto Contadora na Etnie w 2011r, kto wie czy i tym razem Hiszpan nie postanowi ustawić wyścigu w jego wczesnej fazie.

    14. Długa, indywidualna czasówka (czwartek, 14.05)

    59,2km samotnej jazdy to poważne wyzwanie, zwłaszcza, że trasa tej próby będzie w pierwszej połowie składała się z odcinka płaskiego a druga będzie bardziej górzysta. Winnice okolic Treviso, znane z produkcji Prosecco będą więc scenerią być może decydującego o losach wyścigu etapu. Na takim dystansie należy się spodziewać raczej minutowych niż sekundowych różnic. Patrząc na dotychczasowy rozwój jego kariery, naturalnym faworytem wśród pretendentów do różowej koszulki wydaje się być Rigoberto Uran.

    16. Mortirolo (wtorek, 26.05)

    Górskie etapy po dniu przerwy zawsze są trudne a ten zapowiada się szczególnie. Przełęcz Mortirolo to jeden z najcięższych podjazdów w Europie, którego nie da się wjechać ?noga za nogą?. To 11,8km o średniej stromiźnie 10,8% i maksymalnej 18%. Ponieważ ze szczytu jest jeszcze 34km, w tym podjazd do mety w miejscowości Aprica. To niby ?tylko? 14km o średniej stromiznie 3,5%, ale na początek, wychłodzonych po zjeździe z Mortirolo kolarzy powita kilometrowa ?ścianka? o stromiznie ponad 11%. Na tym etapie liderzy będą musieli sami wziąc sprawy w swoje ręce. Mortirolo pozbawi ich większości pomocników, jak zawsze na Giro wiele będzie też zależeć od pogody. To idealny odcinek, by popisać się ułańską szarżą, rozbić peleton i z nawiązką odrobić wcześniejsze straty.

    20. Szutry na Finestre (sobota, 30.05)

    Jeśli czasówka, Madonna di Campiglio (etap 15) oraz Mortirolo nie wprowadzą dużych różnic w klasyfikacji generalnej (w co nie wierzę), wszystko rozegra się na przełęczy Finestre. Kolarze będą się wspinać na wysokość 2178m n.p.m. (?Cima Coppi?, czyli najwyższy punkt wyścigu) przez 18,5km o średniej stromiznie 9,2%. Już samo to budzi respekt a trzeba pamiętać, że druga połowa podjazdu prowadzi nie po asfalcie a po szutrze! Co więcej, zjazdy z przełęczy nie są łatwe, zatem Finestre może wprowadzić sporo zamieszania wśród czołówki klasyfikacji generalnej. Jedynym problemem jest dojazd do mety w Sestriere. prowadzący łagodnie wznoszącą się, szeroką szosą, co ułatwia grupie doścignięcie potencjalnych uciekinierów. Tak czy inaczej, ostatni górski etap wyścigu daje sporo możliwości kolarzom skłonnym do podjemowania ryzyka.

    Zdjęcie okładkowe: 7th Groove, CC BY SA 2.0, flickr

  • Kogo śledzić podczas Giro d’Italia 2015?

    Kogo śledzić podczas Giro d’Italia 2015?

    Wielki tour to dobra okazja, by zaprzyjaźnić się z twitterem. Aby na początku przygody nie utonąć w tysiącach powiadomień proponuję 5 kont, które warto zasubskrybować przed rozpoczęciem tegorocznego Giro d’Italia.

    1. Adam Hansen

    Australiski kolarz realizuje swój spontaniczny projekt pobicia rekordu startów w kolejnych wielkich tourach. Poza tym jest znany z licznych dowcipów, zatem możemy oczekiwać zabawnych zdjęć i komentarzy w czasie Giro d’Italia. Hansen udowadnia, że nawet będąc profesjonalnym sportowcem można mieć dystans do siebie i swojego zawodu.


    2. Oleg Tinkov

    Przeciwieństwo Adama Hansena. Rosyjski biznesmen bierze kolarstwo w 100% na poważnie. A że jest przy tym ekstrawertycznym, ekscentrycznym narcyzem, jego konto twitterowe to źródło nieustającej rozrywki i trwogi zarazem. Gdy Tinkow jest zadowolony z pracy swoich kolarzy, obiecuje im złote góry, gdy nie wszystko idzie po jego myśli, publicznie wylewa na nich wiadra pomyj. Ponieważ wiąże olbrzymie nadzieje ze startem Alberto Contadora zarówno we włoskim Giro jak i francuskim Tourze, powinno być ciekawie...

    3.ammattipyöräily

    Anonimowy Fin, który z coraz większą dokładnością mierzy czasy podjazdów, liczy średnie prędkości, VAM, oraz szacuje stosunek mocy do masy według formuły Michele Ferrariego. Pamiętając, że jego dane są przybliżone, otrzymujemy regularny dostęp do wiedzy na temat aktualnego stanu zawodowego peletonu. Analizy tegorocznego Giro d'Italia, wyścigu, który przebiega po znanych i dobrze zmierzonych trasach, będą podpowiedzią dotyczącą rozwoju filozofii "marginal gains", ale też i dopingu...

    4.Rigoberto Urán

    Jeden z faworytów Giro regularnie pokazuje swoje życie na twitterze. Kolumbijski lider Etixx-Quickstep wrzuca wiele zdjęć, nie tylko rowerowych. Do tego potrafi zaskoczyć żartem. Oprócz tego promuje swoją markę osobistą, odzieżową oraz własne ego ;)

    5.CCC SprandiPolkowice

    Element patriotyczny. Profil grupy CCC Sprandi Polkowice nie jest szczególnie porywający, za to prowadzony z godną uznania konsekwencją. Jeśli jesteście ciekawy, czy któryś z "pomarańczowych" jedzie w ucieczce albo leży w kraksie, na twitterze "cycków" najszybciej znajdziecie potwierdzone informacje. Ponieważ liczymy na dobrą postawę naszych kolarzy w Giro d'Italia, oficjalny profil grupy jest obowiązkową pozycją na liście obserwowanych. Pamiętajcie, że Twitter, choć jest bardzo popularnym środkiem komunikacji, jest bardzo himerycznym medium. Bywa, że komuś puszczą nerwy, ktoś palnie głupstwo, ktoś źle zinterpretuje plotkę a w ten sposób rzeczywistość smartfonowej chmury będzie miała realne konsekwencje. Zeszłoroczne problemy na przełęczy Stelvio i niejasna sytuacja związana z neutralizacją części etapu powstały właśnie na twitterze!

  • Kolarski rok 2014: Maj

    Na początku maja różowa euforia ogarnęła Irlandię. Wizyta Giro d?Italia na ?zielonej wyspie? pokazuje, jak wielkie jest zapotrzebowanie na kolarstwo poza tradycyjnym, dla tej dyscypliny, kręgiem kulturowym.

    Belfast i Dublin przyjęły peleton Giro iście po królewsku, mimo, że start reprezentantów gospodarzy był daleki od oczekiwań lokalnych kibiców. W pamięci zostanie z pewnością autodestrukcyjna kraksa ekipy Garmin, która wykluczyła jednego z faworytów, Daniela Martina. Pierwsze dni każdego wielkiego touru są nerwowe, ale Giro przeszło w tym roku wszystkie oczekiwania. Trup słał się gęsto, kości się łamały i trudno było znaleźć w peletonie zawodnika bez charakterystycznych ?szlifów? będących efektem lądowania na asfalcie. Wielu kolarzom szczególnie zapadł w pamięć etap z metą na Montecassino. Nie dość, że wyjątkowo długi (ponad 250km), to jeszcze na rondzie u stóp finałowego wzniesienia wyłożyła się niemal cała grupa zasadnicza. W tej kraksie poważnie ucierpiał m.in. ?Purito? Rodriguez, ale kontuzji doznał też. m.in. Przemysław Niemiec. Na zamieszaniu skorzystali Australiczycy: Michael Matthews i Cadel Evans. Dzięki zdobytej przewadze obaj przez kilka dni mogli się cieszyć koszulką lidera, jednak sukcesywnie ?spływali? w klasyfikacji wraz z kolejnymi podjazdami. Giro d?Italia 2014 to łabędzi śpiew Evansa, którego kariera na szosie zaczęła się właśnie od włoskiego touru dwanaście lat temu i tam, de facto zakończyła.

    https://twitter.com/nuestrociclismo/status/471493162406805505

    O losach tegorocznego wyścigu zadecydował słynny etap numer 16. W dość niejasnych okolicznościach atak na zjeździe z przełęczy Stelvio zainicjował Nairo Quintana. Kolumbijczyk, który miał już nieco strat z wcześniejszych dni, odrobił je z nawiązką. Fakt, że podjeżdżał najszybciej na metę w Val Martello a także na kolejnych etpach nie zmienia tego, że rywalom uciekł w fatalnych warunkach atmosferycznych, gdy co chwilę potwierdzana i odwoływana była decyzja o neutralizacji etapu. Tak czy inaczej, Quintana uzyskał to, po co do Włoch przyjechał, czyli wygraną w całym wyścigu. Nieco niepocieszony mógł się czuć jego rodak, Rigoberto Uran, który gdyby nie zamieszanie na Stelvio, mógł śmiało myśleć o zwycięstwie. Na pocieszenie zostaje mu fakt, że podczas tegorocznego Giro nie tylko potwierdził, że jest znakomitym góralem, ale także sprawdził się jako specjalista jazdy indywidualnej na czas.

    Jeśli już mowa o odkryciach, to takim z pewnością jest postać Fabio Aru. Młody Włoch we wspaniałym stylu wygrał etap na Montecampione i zajął trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej. To wielki talent, który do tego nie boi się ryzykownych ataków a przy tym już teraz prezentuje wysoką wytrzymałość i moc. Jedynym problemem wydaje się jazda w tej samej grupie (Astana), co Vincenzo Nibali, ale póki co obaj kolarze deklarują wzajemne wsparcie i chęć podziału ról w drużynie.

    Wiele emocji przyniosła nam jazda Rafała Majki. Polski kolarz jechał równo, niektórzy kibice twierdzą, że pasywnie, ale zdołał zająć rewelacyjne, szóste miejsce w klasyfikacji generalnej (poprawa o jedną lokatę w stosunku do sezonu 2013 i wyrównanie ?rekordu Polski? Przemysława Niemca). Co więcej, na kluczowych etapach zmagał się z problemami żołądkowymi, co nie przeszkodziło mu odrodzić się na brutalnym podjeździe Monte Zoncolan, gdzie znów mogliśmy go oglądać z najlepszymi.

    Z perspektywy całego sezonu, warto wspomnieć nie tylko o kolarzach walczących w klasyfikacji generalnej. Bez wątpienia podczas Giro rozbłysła gwiazda Nacera Bouhanniego. Francuski sprinter wygrał trzy etapy i trzeba go teraz stawiać na równi z innymi super-sprinterami. Powody do zadowolenia mają też włoscy kibice: kilku młodych kolarzy z ich kraju (nie licząc oczywiście Aru) pokazało spory potencjał, wyróżnić należy Enrico Battaglina czy Francesco Bongiorno. Aspirujący do osiągania najwyższych celów Diego Ulissi, choć był szybki, mocny i dynamiczny, przyjął za dużo salbutamolu z leku Ventolin i został zdyskwalifikowany.

    https://twitter.com/MTrivi97/status/512217875869093888

    Choć równolegle z Giro d?Italia rozgrywanych jest wiele wyścigów, najważniejszym z nich wydaje się być Tour of California. Wybierają go kolarze, budujący formę na Tour de France oraz ci, którzy nie zmieścili się w składach swoich ekip rywalizujących we Włoszech. W kalifornijskim słońcu klasą dla siebie był Bradley Wiggins. Zdominowany w ekipie Sky przez Chrisa Froome?a, mając chwile oddechu z dala od swojego rywala, nie tylko miał świetną wiosnę, co potwierdził dziesiątym miejscem w Paryż-Roubaix, to jeszcze w Kaliforni przypomniał, że jeszcze dwa lata temu to on rządził na trasie Wielkiej Pętli. Wygrał czasówkę, obronił się w górach i pewnie triumfował w całym wyścigu.

    W maju Międzynarodowa Unia Kolarska zmieniła dość znaczący przepis. Postanowiono, że rekord godzinny będzie od tego roku można bić na nowoczesnych rowerach zbliżonych do tych, na jakich kolarze jeżdżą w próbach indywidualnych na czas (oczywiście z ostrym kołem). Dotychczas mogli to robić tylko na ?retro? sprzęcie zbliżonym do tego, na jakim Eddy Merckx mierzył sie z ?godziną? w latach siedemdziesiątych XXw. Zmiana przepisów rozpoczęła festiwal zapowiedzi i spekulacji, kto, kiedy i o ile pobije ten wyjątkowy rekord.

    Wideo okładkowe przedstawia najważniejsze wydarzenia kontrowersyjnego, 16. etapu Giro d’Italia

     

  • L?verove 7.10.2014

    L?verove 7.10.2014

    Giro d’Italia dopiero za pół roku, ale znamy już trasę. Będzie się działo. Zanim przewiniecie do prezentacji trasy włoskiego touru, znajdziecie imponującą listę wyników Philippe’a Gilberta oraz zestawienie rewelacyjnych wyników polskich kolarzy w kończącym się sezonie. Enjoy!

    1. Ściana płaczu

    Tak od lat nazwa się spis wyników polskich kolarzy przygotowywany przez rowery.org. Tym razem jednak przegląd rezultatów zwala z nóg. Zobaczcie sami.

    2. Gilbert i jego monumenty

    Były mistrz świata, Philippe Gilbert ukończył Giro di Lombardia na siódmym miejscu. To jego szesnasty (!)  raz gdy w „monumencie” plasuje się w top 10.

    Pełny zestaw wygląda następująco:

    2014: Liege-Bastogne-Liege-8, Giro di Lombardia-7
    2013: LBL-7
    2011: Mediolan-Sanremo-3, Ronde Van Vlaanderen-9, LBL-1, Lombardia-8
    2010: MSR-9, RVV-3, LBL-3, Lombardia-1
    2009: RVV-3, LBL-4, Lombardia-1
    2008: MSR-3,
    2005: MSR-6

    Imponujące.

    3. Walka o róż 2015

    Włosi zaprezentowali trasę Giro d’Italia. Będzie bardzo długa, prawie 60km, indywidualna czasówka a do tego sześć etapów kończących się podjazdem. Do tego takie atrakcje jak szutrowe Finestre i legendarne Mortirolo, uchodzące za jeden z najbardziej wymagających podjazdów świata. Nie mogę doczekać się maja!

     

  • Co wiemy po #Giro?

    Piękno wyścigu zostało zaburzone nietrafionymi decyzjami organizatorów. Triumf Nairo Quintany trafi do kronik jako dyskusyjny. Pomysły na ?hardcorową? trasę nie zawsze się sprawdzają. Młodzi z Europy i młodzi z Kolumbii są w zdecydowanej ofensywie a kolarze znów nieco zwolnili. Czego jeszcze dowiedzieliśmy się przez minione trzy tygodnie?

    1. Globalizacja z sensem

    Giro d?Italia w ostatnich latach chętnie odwiedza odległe od Włoch zakątki Europy. Wyprawa do Irlandii, choć trudna logistycznie i wymagająca sporych nakładów sił i środków, zarówno od organizatorów jak i drużyn, okazała się strzałem w dziesiątkę. ?Zielona wyspa? na kilka dni zmieniła kolor na różowy. Choć nie obyło się bez politycznego incydentu (IRA ustawiła samochód-pułapkę, na szczęście zasadzkę wcześnie wykryły stosowne służby), akcję można udać za nad wyraz udaną. Irlandczycy wykazali ponadprzeciętny entuzjazm i powitali kolarzy tłumami przy trasie. Patrząc na różne wynalazki w tegorocznym wyścigu, wycieczka na Wyspy była jednym z najbardziej udanych.

    2. Nonszalancja bez sensu

    Sukces Irlandzkiego ?wielkiego otwarcia? został przyćmiony przez dalsze niedociągnięcia. Być może większość energii poszła na właściwe przeprowadzenie Irlandzkiej eskapady. Po powrocie peletonu do Włoch, organizatorzy nie urzymali podwyższonego poziomu koncentracji. Nienajlepiej oznaczone rondo u stóp Monte Cassino wywołało kraksę, która dała prowadzenie Evansowi. Źle rozegrana neutralizacja na królewskim, górskim etapie, wypaczyła losy rywalizacji w trzecim tygodniu wyścigu. Do festiwalu błędów i niedociągnięć szefostwa imprezy dołączyli się realizatorzy telewizyjni, którzy momentami zachowywali się tak, jakby przejęli nawyki od ekipy TVP, goszczącej u nich podczas zeszłorocznego Tour de Pologne. Efekt był taki, że nawet wytrawni obserwatorzy nie wiedzieli, kto jedzie w ucieczce, kto za peletonem, kto ile traci i gdzie się znajduje.

    3. Najmocniejszy, ale czy najlepszy?

    Nie będę powtarzał opowiadania o 16. etapie. Istotny jest fakt, że Nairo Quintana wygrał Giro d?Italia z przewagą 2?58?. Przed etapem do Val Martello tracił do Rigoberto Urana 2?40?. Wygrana etapowa dała mu dodatkowe 10? bonifikaty. Trudno mówić, „co by było gdyby”, być może po prostu pozostałe etapy przyniosłyby więcej emocji. Quintana, najmocniejszy góral wyścigu, zmuszony byłby to bardziej aktywnej jazdy w miejsce konserwatywnego kontrolowania sytuacji. Tymczasem wystarczyło mu potwierdzenie pozycji podczas czasówki na Monte Grappa. Z atmosfery ciasnej, zaciętej rywalizacji uszło ciśnienie. Tak czy inaczej, typowany do zwycięstwa przed wyścigiem Quintana zrobił, co miał zrobić. Drugi kolarz Tour de France odebrał ?należne? mu zwycięstwo w Giro i to w debiucie na tamtejszych szosach.

    4. Nowi gracze

    Czterech kolarzy poniżej 25 lat w pierwszej dziesiątce wielkiego touru to rzadkość w ostatnich latach. Powody do zadowolenia mają oczywiście Kolumbijczycy. Doczekali się zastępu mocnych górali, którzy wyraźnie okrzepli i stanowią jedną z głównych sił w zawodowym peletonie. Dwa pierwsze miejsca w klasyfikacji generalnej, wygrane etapy i klasyfikacja górska, do tego aktywna jazda w ucieczkach. Quintana, Uran, Arredondo, Duarte, Pantano, Henao? najbliższe lata będą należały do nich. Zadowoleni muszą być też Włosi. Wygląda na to, że nie będą już skazani wyłącznie na Vincenzo Nibalego. Fabio Aru nie tylko generuje wysoką moc pod górę, ale też zużywa ją w efektowny sposób. Jedyny kłopot to przyszły podział ról w drużynie Astany, gdyż i on i Nibali reprezentują barwy tej samej ekipy. Kolejną nadzieją Holendrów jest Wilco Kelderman, pytanie, czy tak jak jego poprzednicy: Gesink i Mollema pozostanie w pierwszej dziesiątce, czy będzie w stanie wybić się wyżej, tak, jak zrobił to Francuz, Pierre Rolland, czwarty w klasyfikacji generalnej. Dla niego to wyraźny postęp i choć wysokie miejsce zawdzięcza po części ucieczce z Quintaną, występ w Giro to przejście z roli ?dzielnego Francuza? i nadziei trójkolorowych do roli poważnego gracza liczącego się w walce o podium wielkich tourów.

    5. Polacy

    Również Rafał Majka zanotował spory postęp, nie tylko jeśli wziąć pod uwagę awans z siódmego na szóste miejsce. Stracił minutę mniej niż rok temu do zwycięzcy wyścigu, dłużej też liczył się w grze o podium. Znakomicie pojechał długą czasówkę (czwarte miejsce!), na większości górskich etapów trzymał się z najlepszymi, na zmianę nadrabiając sekundy nad kolejnymi rywalami. Dobrze spisał się też na morderczym Zoncolanie. Niestety dzień słabości pogłębiony przez zatrucie pokarmowe dopadł go na górskiej czasówce. O czym jednak zapomina wielu komentatorów, ów dzień słabości, choć zepchnął go na szóste miejsce w klasyfikacji generalnej, zakończył się siódmym czasem na etapie. Na uwagę zasługuje też bardzo solidna postawa Pawła Poljańskiego. Pomocnik i debiutant w ekipie Tinkof Saxo ukończył swój pierwszy wielki tour na pięćdziesiątym miejscu. Powinniśmy mieć z niego pociechę w najbliższych latach. Niestety pechowo jechał Przemysław Niemiec. Lider Lampre-Merida stracił sporo czasu i zdrowia w pierwszej części wyścigu. Spróbował swoich sił w ucieczce na zboczach przełęczy Gavia i w ten sposób zaznaczył swoją obecność w peletonie Giro. Mam nadzieję, że dalsza część sezonu będzie dla niego bardziej udana.

    6. Tempo w granicach rozsądku

    Średnia prędkość podjeżdżania, moc wyrażana w watach na kilogram masy kolarza, tempo, w jakim wyścig jest rozgrywany mogą wskazywać na wynik walki systemu antydopingowego z ciemną stroną sportu. Całe Giro było dość szybkie. Nairo Quintana przejechał je z prędkością około 39,1km/h, jedną z wyższych w historii. Biorąc pod uwagę, że wyścig był bardzo górzysty, to rezultat, który budzi respekt. Z drugiej strony, tempo na poszczególnych wspinaczkach mieściło się w rozsądnych normach. Kolarze byli daleko za osiągnięciami mistrzów ?ery EPO?, a tam, gdzie tempo rosło, było to uzasadnialne przebiegiem trasy. Krótko mówiąc, suche fakty świadczą raczej o tym, że kolarze jadący w Giro d?Italia 2014 znajdowali się bardziej w granicach ludzkich możliwości niż poza nimi. Co oczywiście w żaden sposób nie świadczy o stosowaniu lub nie stosowaniu dopingu.

    Na kolejne wyścigi sezonu patrzę więc z ciekawością i optymizmem. Na przyszłoroczne #Giro czekam z mniejszym entuzjazmem, oczekując nie tylko piękna i emocji, ale przede wszystkim większego profesjonalizmu. Nie chcę wiedzieć, jak w zaistniałym bałaganie czuli się kolarze.