Choć przed nami kolarski superweekend pełen wydarzeń z różnych części rowerowej bańki, najważniejsze pytanie brzmi: „Kto wygra ostatni monument szosowego sezonu”. Już jutro Il Lombardia i po raz pierwszy od pięciu lat nie wygra go Tadej Pogacar. Zatem skoro nie on, to kto?
Lista startowa „wyścigu spadających liści” absolutnie powala. „Quality score” na Procyclingstats to imponujące 1144 punkty, więcej niż którykolwiek z monumentów, mocniejsza obsada była tylko na Tour de France i mistrzostwach świata ze startu wspólnego.
Przyznawanie gwiazdek faworytom mija się z celem. Przynajmniej dwudziestu kolarzy ma potencjał by zająć miejsce na podium. Owszem, monumenty mają to do siebie, że są dostępne tylko dla nielicznych, ze względu na długi dystans i czas jazdy.
Nawet, jeśli Lombardia jest nieco krótsza (240km) niż pozostałe wielkie klasyki, ponad 4600m przewyższenia powoduje, że i tak zawodnicy będą jechać przez około sześć godzin. Zatem by wygrać, trzeba nie tylko dobrze podjeżdżać, mieć świetną technikę na zjazdach i do tego móc zdystansować rywali jakimś zdecydowanym przyspieszeniem, to jeszcze mieć wystarczająco duży „silnik” by móc zrobić to w decydującej fazie wyścigu.
Czyli albo po ok. 170km na podjeździe Madonna del Ghisallo, albo 30km później na trzech krótszych wzniesieniach: pokonywanym dwuktrotnie San Fermo della Battaglia i Civiglio pomiędzy. (Przekrój etapu oraz profile tych podjazdów na grafice).
W teorii najwięcej argumentów potwierdzonych wcześniejszymi dokonaniami w monumentach ma Evenepoel. Seixas, choć był drugi w Liege-Bastogne-Liege przegrał z dystansem na Mistrzostwach Świata. Pidcock udowodnił na Mediolan – San Remo, że jest w monumentach pretendentem, ale w ostatnich tygodniach jeździ nieco nerwowo i często w kluczowych momentach umyka mu clou sprawy. Del Toro ma podobno problemy z kolanem a Martinez, Pellizzari, Lipowitz, Ayuso czy Piganzoli będą tu raczej walczyć o wyrobienie sobie nazwiska w największych klasykach niż należy ich od razu wskazywać jako najważniejszych bohaterów Lombardii.
Choć rownolegle ten wyścig może mieć swoją historię i być dla jednego z nich początkiem jakiejś wielkiej drogi.
Z kolei Carapaz, Roglic czy McNulty mogą odegrać ważną rolę dzięki odpowiedniej taktyce i wytrzymałości.
Szczegóły dotyczące transmisji i godzin wrzucę jutro rano, ale spokojnie możecie sobie zarezerwować czas w sobotę między 15 a 17 na decydujące momenty wyścigu.
Lombardia jest ostatnim monumentem, który nie ma swojej wersji dla kobiet. RCS, czyli organizator pracuje nad uruchomieniem damskiego wyścigu, mówi się o 2027, czyli przyszłym roku, ale realną datą jest 2028. Byłoby fajnie, gdyby Elisa Longo Borghini dostała szansę startu w sprzyjającym jej charakterystyką wyścigu jeszcze przed końcem swojej kariery.
Choć gravelowe mistrzostwa w zachodniej Australii (Nannup, „Gravel Cycling Wonderland”) rozgrywają się w sobotę i niedzielę, ze względu na różnicę czasu w jutrzejszym materiale będzie już po wyścigu elity kobiet. Bo ten zacznie się o 4 nad ranem „u nas”.
Będą to najtrudniejsze fizycznie gravelowe mistrzostwa świata do tej pory. „Średnia” pętla będzie miała 125km i 3179m przewyższenia. Rywalizować na niej będzie elita kobiet, kobiety w kategoriach wiekowych 19-49 oraz mastersi 50-64 oraz. Niedzielne ściganie elity mężczyzn (oraz „age groups” panów 19-49) to 144km i 3700m w pionie. Jest jeszcze sobotnia, krótka runda (90km) dla mastersów 65+ oraz kobiet 50+.
Bez względu na dystans na trasie znajdują się dłuższe, 2-5km podjazdy oraz serie krótszych, interwałowych sekcji. Podobno są również elementy wymagające technicznie.
W sobotniej rywalizacji kobiet wystartuje Marianne Vos, ale niewykluczone, że może to być dla niej zbyt górzysta trasa. Lepiej od niej mogą sobie poradzić Rosa Kloser, Geerike Schreurs, Nicolę Frani lub Sofia Gomez Villafane (o faworytach wśród mężczyzn będzie jutro).
Tak jak przy okazji każdej dużej imprezy gravelowej czekam na galerie sprzętu, w podsumowaniu mistrzostw planuję też zrobić przegląd i zestawienie tegorocznych premier, których w ostatnich miesiącach było sporo.
Z kolei najważniejszy triathlon na świecie, czyli Kona Ironman, w sobotę startuje po 18 naszego czasu, więc kilka słów o nim (z punktu widzenia m.in. Święta Aerodynamiki) będzie w jutrzejszym wpisie.
Aby jednak dzisiejszy wpis nie był tylko zapowiedzią „superweekendu” wrócę na chwilę do dnia wczorajszego i klasyku Gran Piemonte. M.in. ze względu na wspomnianego wcześniej Isaaca del Toro. Meksykanin był aktywny na podjazdach w końcówce, atakując z Finnem Fisherem – Blackiem na kole. Zostali oni jednak doścignięci przed finałowym, niewielkim wzniesieniem prowadzącym do mety a akcja kosztowała ich na tyle dużo, że nie próbowali nawet rywalizować z mocnymi sprinterami, którzy utrzymali się w peletonie.
Kraksa na ostatnim zakręcie wykluczyła z rozgrywki Silvę a choć upadł też Axel Laurence z Netcompany – Ineos, jego drużynowy kolega, Dorian Gordon skutecznie skontrował przyspieszenie Anthona Charmiga i wygrał prestiżowy, włoski klasyk. Godon ma ewidentnie drugi szczyt formy w swoim sezonie życia. Po rewelacyjnej wiośnie, gdzie wygrywał etapy w worldtourowych tygodniówkach, teraz wygrał drugi klasyk. A sezon dla niego jeszcze się nie kończy, będzie faworytem niedzielnego Paryż-Tours.
A ponieważ nie chcę Was zabić i tak już obszernym tekstem, kończę więc na dziś, życząc miłego piąteczku piątunia. Wyczekujcie na okna pogodowe w ten jesienny weekend i korzystajcie z offseasonu na ile się da!
Partnerem codziennych materiałów przedstawiających i komentujących najważniejsze wydarzenia w wyczynowym kolarstwie jest Stamox, producent suplementu z buraka poprawiającego wydolność sportowców.
Na ich stronie możecie używać przy zamówieniach kodu rabatowego MAREK15
#współpracareklamowa
Zdjęcia: materiały prasowe RCS







