Kronika Kolarska 03.08.2026

Na Tour de France Femmes zaskakująca zwyciężczyni etapowa i nowa liderka po znakomitym etapie pełnym wrażeń. Na Tour de Pologne zgodnie z przewidywaniami finisz z grupy gdzie Jonathan Milan wygrał z Paulem Magnierem.

Również zgodnie z oczekiwaniami TdFF bije na głowę zainteresowaniem TdP. Wczoraj wieczorem na 17 newsów na stronie głównej Cyclingnews 10 dotyczyło Tour de France kobiet, jeden naszego wyścigu. Cóż zrobić, życie.

Zatem zgodnie z hierarchią, najpierw będzie o TdFF.

Demi Vollering zaplątała się w jakąś kraksę na początku etapu, podobno ma się dobrze, ale nie wiadomo jak skutki upadku będą na nią wpływać w najbliższych dniach. Podjazdóww pierwszej części trasy nie wytrzymały sprinterki, grupetto zaczęło stopniowo tracić czas, zatem dość szybko stało się jasne, że Lorena Wiebes straci prowadzenie w klasyfikacji generalnej.

Nieco niespodziewanie, ok. 80km przed metą do ataku ruszyła mistrzyni Norwegii, Sigrit Haugset z Uno-X. Zaczęła zdobywać przewagę nad peletonem, ale niedługo później w pogoń ruszyła Lotte Kopecky. Paradoksalnie to Kopecky była mniejszym zagrożeniem dla faworytek, ponieważ miała już straty z obu poprzednich etapów.

Wydawało się, że będzie w stanie dogonić Haugset, ale samotna jazda w upale nie była dla nikogo łatwa i gdy obie dojechały do ostatniego oznaczonego podjazdu dnia, okazało się, że Norweżka i Belgijka jadą już tym samym tempem w odstępie około pół minuty. Zjazdy i pofałdowany teren prowadzący do mety to było już za wiele dla Kopecky a mimo tego, co działo się z tyłu Haugset nie zważając na nic walczyła do ostatnich metrów, wygrała etap i objęła prowadzenie w klasyfikacji generalnej.

No właśnie… z tyłu. Z tyłu zawodniczki nie wiedziały, czy gonić, jak mocno gonić i kto ma to zrobić. Być może zakładały, że długa ucieczka w upale i samotna jazda wymęczy Kopecky i Haigsett na tyle, że w końcówce osłabną i zostaną doścignięte. Te jednak nie słabły jakoś bardzo, zatem na ostatniej premii górskiej, Cote de Chaux-Champagny zaatakowała Kim Le Court. Ponieważ szosa była tam stroma i wąska, znaczenie miała pozycja w grupie. Przyspieszenie Le Court było bardzo zdecydowane i tylko kilka zawodniczek, w tym Kasia Niewiadoma zareagowało w odpowiednim momencie i z właściwą siłą. Została Prevot, została van der Breggen, została też Blasi i Włodarczyk. Z kolei Niewiadoma wyglądała na najmocniejszą w czołówce. Po zjazdach okazało się jednak, że nie ma chętnych do nadawania tempa, choć zawodniczki Canyon Sram były we dwie, nie kontynuowały akcji i wraz z kolejnymi kilometrami z tyłu te zawodniczki, które pierwotnie odpadły zaczęły powracać.

Na niewielkiej “hopce” bliżej mety przyspieszenia spróbowała Vollering, Niewiadoma znów była czujna, ale nie zakończyło się to ponowną selekcją i niemal 40 zawodniczek dojechało już razem do mety, gdzie trzecie miejsce wywalczyła Marianne Vos.

Był to jednak ważny sprawdzian i demonstracja formy. Vollering mimo wcześniejszego upadku zdała go dobrze, podobnie jak Niewiadoma czy Longo – Borghini. Patrząc na to, jak wyglądało ściganie na tych niełatwych, ale dość krótkich podjazdach z niecierpliwością czekam na środowy etap, gdzie w końcówce na panie czeka Mont Brouilly – również krótki i również stromy podjazd znany z trasy Paryż-Nicea.

Zanim jednak środa, to najpierw wtorek, czyli dziś ;) A dziś jeden z etapów, które zadecydują o losach wyścigu, czyli jazda indywidualna na czas. 21km w okolicach Dijon, w środky trasy niespełna 2km podjazd o średniej stromiźnie prawie 7%. Zakręty i trudniejsze technicznie odcinki raczej tylko w okolicach startu i mety, ale i tak będzie to niełatwa próba. Kasia Niewiadoma wprost powiedziała, że będzie minimalizowała straty, trasa powinna sprzyjać Reusser czy Vollering, o ile ta dobrze czuje się po upadku. Van der Breggen, która dobrze prezrentowała się w czasówkach tym razem chyba nie jest w optymalnej dyspozcyji, podobnie jak P-F-P, która nie dość, że jej umiejętności w jeździe na czas są nie do końca znane, to jeszcze wczoraj traciła czas na podjeździe. Zapowiada się więc bardzo ciekawa próba. Zobaczymy też, czy Dominika Włodarczyk po kraksie na pierwszym etapie czuje się już lepiej – jest wszak mistrzynią Polski w jeździe na czas. Polka z UAE ruszy na trasę o 16.42, Niewiadoma o 17.14 a liderka, Sigrit Haugset o 17.28.

Jeszcze co do Haugset, to jest to kolejny w tym roku znakomity wynik drużyny Uno-X. Po wygranych etapowych na męskim Giro i Tour de France (gdzie dodatkowo przez chwilę mieli koszulkę lidera), teraz wygrywają także na TdFF. Jak na zespół (bo męską i damską drużynę trzeba w tym wypadku traktować wspólnie) wciąż na dorobku, to rewelacyjne wyniki. Skandynawowie są w czołówce jeśli chodzi o rozmaite innowacje, lubują się też w poszukiwaniu Marginal Gains. Trzeci etap TdFF był ich celem od wielu tygodni, przygotowali się do niego ze szczególną pieczołowitością. Ciekawostką jest, że Haugset jechała na radykalnie aerodynamiczym Ridleyu Noah Fast, który jest nieznacznie cięższy, ale prawdopodobnie przy długiej solowej jeździe dawał zawodniczce pożądnaną przewagę.

Zobaczymy, jak po tak dużym wysiłku spisza się dziś Kopecky i Haugset, najważniejsze wyniki będą jednak z udziałem wspomnianych Reuser i Vollering. Przed jazdą na czas pojawiły się kontrowersje związane z możliwościami wykorzystania bielizny do poprawy aerodynamiki ścigających się dziś pań. Od pewnego czasu, na skutek pomiarów w testach aero okazało się, że np. radio umieszczone pod koszulką z przodu, zatem na klatce piersiowej obniża CdA, zatem umożliwia szybszą jazdę. Zgodnie z przepisami (1.3.033 przepisów ogólnych) modyfikacje czy usztywnienia odzieży (mające poprawić parametry aero) są zabronione. Zawodniczki mają obchodzić ten przepis stosując większe biustonosze z dodatkowymi wkładkami. Różnice przy odpowiednio powiększonej w ten sposób powierzchni klatki piersiowej mogą wynosić nawet 0,8 sekundy na kilometr, czyli na dzisiejsze czasówce dawać nawet ok. 25” różnicy.

Przechodząc do kwestii nieco mniej ciekawych, przed paniami w TdFF finiszowali panowie na Tour de Pologne podczas super długiego etapu w do Koszalina. Wliczając start honorowy w Gdyni, zawodnicy przejechali wczoraj 244km.

Zgodnie z planem w ucieczce dnia było dwóch Polaków (Małecki i Frątczak), którzy zbierali punkty na kolejnych premiach lotnych a gdy zostali doścignięci, premię górską wygrał Dries de Bondt z Jayco AlUla. Na ulicach Koszalina cały peleton był już razem, drużyny sprinterów zajęły się odpowiednim ustawieniem swoich liderów do finiszu.

To było ważne, bo ok. 500m przed kreską był dość ostry skręt na skrzyżowaniu, na szczęście dobrze poprowadzony, mimo że finałowa prosta nieco się zwężała. Ponieważ jednak było tam lekko pod górę, nie było problemów z ciasnotą w grupie czy ewentualnymi przepychankami.

Na takich finiszach Jonathan Milan czuje się znakomicie, dość wcześnie zaczął się rozpędzać i pewnie wygrał etap przed Paulem Magnierem. Marceli Bogusławski, któremu koledzy z drużyny umozliwili zajęcie dobrej pozycji do walki o czołowe lokaty dojechał dwunasty.

Dziś etap krótszy, również dla sprinterów, 151km z Międzyzdrojów do Szczecina. Trudno spodziewać się innego rozstrzygnięcia niż kolejny finisz z dużej grupy. Problematyczna może być sama końcówka, gdzie 400m przed kreską jest nawrót. To oznacza, że sam sprint, jeśli nie wydarzy się tam nic złego, będzie rozgrywany na mniejszej prędkości i będzie wymagał albo podjęcia ryzyska na zakręcie prowadzącym przez tory albo rozpędzania się niemal od zera. Czy to oznacza przewagę Jonathana Milana? Dowiemy się ok. godz. 16.30, gdy zaplanowane jest dotarcie peletonu do mety.

Transmisja w TVP Sport z całości od 12.40, podobnie w streamingach Eurosportu.

A materiał wspiera Stamox , czyli suplement ze sproszkowanego buraka poprawiający wydolność. Stosowałem go sam zanim nawiązałem z nimi współpracę, dlatego też polecam.
Mam też dla Was kod rabatowy: MAREK15, którego możecie używać składając zamówienie na stronie producenta https://stamox.com/pl-pl

Zdjęcia: materiały prasowe ASO, Billy Ceusters

oryginalny post na facebooku