Kronika Kolarska 14.07.2026

Pogacar przez dwa lata myślał o tym etapie – w 2024r w Lioran przeszarżował z wczesnym atakiem na Puy Marie przez co przegrał finisz z Jonasem Vingegaardem. Tym razem był i lepiej przygotowany i lepiej zarządzał energię i wreszcie, był po prostu mądrzejszy. W efekcie ma kolejną wygraną etapową i powiększył przewagę w klasyfikacji generalnej. Za to za nim kilka niespodzianek.

3900m przewyższenia, znów powyżej 30 stopni, mimo, że zawodnicy jechali przez góry często powyżej 1000m n.p.m. więc powinno być już nieco chłodniej (a nie było). Do tego bardzo wymagające zjazdy, które same w sobie są wąskie i kręte a teraz jeszcze topił się na nich asfalt a jasna farba mająca obniżać jego temperaturę była ddodatkowo śliska.

Walkę o premię lotną wygrał Pedersen, ale kosztowało go to sporo sił, bo o punkty ścigał się z nim Kanter. Dzięki swojej determinacji lider klasyfikacji zielonej koszulki znów ma ponad 50 punktów przewagi nad Girmayem, 80 nad Merlierem i 88 nad Philipsenem. Jest więc spora szansa, że utrzyma prowadzenie przynajmniej do jutra a przy sprzyjającym podziele punktów między rywalami może nawet dłużej. Swoją drogą, rywalizacja o tę premię była na tyle zacięta, że w pewnym momencie peleton podzielił się a z tyłu na chwilę został nawet Pogacar.

Następnie, mimo trudnych warunków i wysokiego tempa (średnia prędkość niemal 42km/h) co chwilę mieliśmy chętnych do ucieczki, jednak grupa UAE prowadziła peleton na tyle szybko, że dopiero na Puy Mary atak Carapaza wydawał się mieć jakąkolwiek szansę powodzenia.

Tym bardziej, że w zmniejszającej się grupie liderów zaczynały się dziać ciekawe rzeczy. Kolejni pomocnicy Pogacara słabli, tempo zaczęli nadawać zawodnicy Decathlonu a na Col de Petrus, być może widząc nienajlepsze samopoczucie del Toro na czoło wyszli zawodnicy Vismy. Ponieważ Pogacar nie zaatakował na Puy Mary, wydawało się, że być może ma gorszy dzień, jednak nic bardziej mylnego.

(Jedna uwaga tutaj: Pogacar przez dwa lata myślał o tym etapie – w 2024r w Lioran przeszarżował z wczesnym atakiem na Puy Marie przez co przegrał finisz z Jonasem Vingegaardem. Tym razem był i lepiej przygotowany i lepiej zarządzał energię i wreszcie, był po prostu mądrzejszy. W efekcie ma kolejną wygraną etapową i powiększył przewagę w klasyfikacji generalnej. Za to za nim kilka niespodzianek.

3900m przewyższenia, znów powyżej 30 stopni, mimo, że zawodnicy jechali przez góry często powyżej 1000m n.p.m. więc powinno być już nieco chłodniej (a nie było). Do tego bardzo wymagające zjazdy, które same w sobie są wąskie i kręte a teraz jeszcze topił się na nich asfalt a jasna farba mająca obniżać jego temperaturę była ddodatkowo śliska.

Walkę o premię lotną wygrał Pedersen, ale kosztowało go to sporo sił, bo o punkty ścigał się z nim Kanter. Dzięki swojej determinacji lider klasyfikacji zielonej koszulki znów ma ponad 50 punktów przewagi nad Girmayem, 80 nad Merlierem i 88 nad Philipsenem. Jest więc spora szansa, że utrzyma prowadzenie przynajmniej do jutra a przy sprzyjającym podziele punktów między rywalami może nawet dłużej. Swoją drogą, rywalizacja o tę premię była na tyle zacięta, że w pewnym momencie peleton podzielił się a z tyłu na chwilę został nawet Pogacar.

Następnie, mimo trudnych warunków i wysokiego tempa (średnia prędkość niemal 42km/h) co chwilę mieliśmy chętnych do ucieczki, jednak grupa UAE prowadziła peleton na tyle szybko, że dopiero na Puy Mary atak Carapaza wydawał się mieć jakąkolwiek szansę powodzenia.

Tym bardziej, że w zmniejszającej się grupie liderów zaczynały się dziać ciekawe rzeczy. Kolejni pomocnicy Pogacara słabli, tempo zaczęli nadawać zawodnicy Decathlonu a na Col de Petrus, być może widząc nienajlepsze samopoczucie del Toro na czoło wyszli zawodnicy Vismy. Ponieważ Pogacar nie zaatakował na Puy Mary, wydawało się, że być może ma gorszy dzień, jednak nic bardziej mylnego.

Po chwili prowadzenia peletonu przez kolarzy Vismy na Col de Petrus mocno przyspieszył, gubiąc wszyskich rywali i błyskawicznie zbliżając się do Carapaza.

Odpowiedzialność za pogoń wziął na siebie Evenepoel, za co następnie zapłacił i odpadł z grupy walczącej o drugie miejsce. Był jednak w stanie zregenerować się na tyle, by na kolejnych trudnych zjazdach i finałowym, krótkim podjeździe nie tylko wrócić do swoich rywali, ale też zaatakować ich na tyle skutecznie, by zameldować się na mecie na drugiej pozycji. Co więcej, jego przyspieszenie wprowadziło sporo zamieszania i różnic, Vingegaard stracił do Remco aż 14 sekund.

Evenepoel zasługuje więc na uznanie za determinację i hart ducha. Wyróżnienie należy się też Seixasowi. Młody Francuz wypływa właśnie na nieznane wody wyścigu etapowego dłuższego niż cokolwiek co wcześniej robił w swojej karierze. I choć do mety dojechał wyczerpany, zajął trzecie miejsce a co ważne, w pewnym momencie etapu nawet poprosił swoich kolegów z drużyny by to oni przejęli inicjatywę i nadawali tempo na podjeździe.

Pogacar z kolei, cóż, zrealizował swój plan. Przebieg etapu przypominał poniekąd ten z Tourmalet. Atak lidera był zdecydowany, ale to nie samym przyspieszeniem lider wyścig zniszczył swoich konkurentów. Mimo, że na zjazdach był ostrożny i jechał sam a za sobą miał grupkę siedmiu kolarzy, wraz z dystansem powiększał przewagę w podobnym stopniu co podczas pierwotnego ataku na Puy Mary.

Czy było warto po raz kolejny atakować z daleka i “wypalać zapałki” zamiast defensywnie czekać do ostatniej górki prowadzącej do mety i tam powiększyć przewagę dzięki bonifikacie? Cóż Pogacar nie byłby sobą, gdyby nie spróbował odważnej akcji, tym bardziej, że dla niego samego ten konkretny etap miał szczególne znaczenie. Ewidentnie przegrana z Vingegaardem dwa lata temu zapadła mu w pamięć na tyle, że postanowił zatrzeć to wspomnienie kolejną w swojej karierze spektakularną akcją.

Tym bardziej, że teraz przed kolarzami dwa dni “luźniejsze”. Dziś 160km z Vichy do Nevres. NIemal całkiem płaskie, z przewyższeniem 1400m. Start ostry o 14.05. Premia lotna, znów wcześnie, na 28km i co ważne, tym razem bez żadnych atrakcji, w płaskim terenie co jest złą wiadomością dla Pederesena, z jego perspektywy dobrze byłoyby, gdyby punkty wziął nie Girmay a np. Philipsen.
Następnie przez długie kilometry kolarze będą przemierzać nieznacznie tylko pofałdowany teren. Po drodze są dwie premie górskie najniższej kategorii a finisz zaplanowano ok. 17.30. Mniej więcej o tej porze w okolicach mety ma zacząć padać. Biorąc pod uwagę, że 500m przed kreską jest rondo, miejmy nadzieję, że nie będzie żadnej kraksy.

Taki etap i harmonogram szczerze mówiąc dość mocno mi pasuje, ponieważ – bądźmy szczerzy – to raczej nie będzie najbardziej napakowany wrażeniami dzień na Tourze. Sam w tym czasie będę już po podróży i rundce lub trzech 😉 na trasie w Polanicy, gdzie w piątek wystartuje w MP XCO. Ponieważ w miejscu, gdzie mamy nocleg jest i niezły zasięg i wifi, możecie się spodziewać niezakłóconych codziennych materiałów. Nic się więc nie zmienia.

A partnerem, który zdecydował się na obecność przy nich jest Stamox , producent ekstraktu z buraka poprawiającego wydolność w czasie intensywnego wysiłku. Polecam, bo używam 🙂 #współpracareklamowa

Zdjęcia: materiały prasowe ASO, Thomas Maheux

oryginalny post na facebooku