Kronika Kolarska 09.07.2026

Tadej Pogacar bije rekord na Tourmalet, zostaje mu w baku dość paliwa, by powiększać przewagę na zjazdach oraz na finałowym podjeździe do Gavarnie-Gèdre. Jonas Vingegaard jest drugi, ale ze sporą stratą i niewiele przed grupą pozostałych tuzów. Torstein Traen najpierw wirtualnie traci koszulkę lidera a następnie upada na zjazdach i z czterema złamanymi żebrami jutro nie stanie na starcie. Tour de France 2026 ma daleko do końca, ale od jutra będzie to już zupełnie inny wyścig

Ponieważ każdy lubi sobie przypisywać jakieś zasługi, jako ilustrację wrzucam shorta z mojej youtubowo-podcastowej zapowiedzi, która, cóż, zestarzała się bardzo dobrze.

Czy to wszystko oznacza, że już jest po wyścigu i nie warto go dalej oglądać? Zdecycowanie nie. I nie piszę tego z punktu widzenia osoby walczącej o zasięgi, oglądalność czy kliki. Tylko jako szczery fan kolarstwa, ponieważ każdy wielki tour każdego dnia przynosi nowe historie.

A, że nie będzie to historia żółtej koszulki (z dużym prawdopodobieństwem, bo jak wiadomo licho nie śpi a zwycięzcy są dopiero na mecie) to już inna sprawa. Potrafię się cieszyć wyścigami również w takich okolicznościach, do czego będę Was i zachęcał i przekonywał przez najbliższe dwa tygodnie. A potem w czasie Tour de Pologne, Tour de France kobiet, Vuelty, Mistrzostw Świata i tak dalej.

Tych nowych historii już wczoraj wydarzyło się sporo. Bo po pierwsze mieliśmy spodziewany atak Pogacara na Tourmalet, ale tempo, w jakim zdobył słynną przełęcz jest po prostu niesamowite. Rekord podjazdu, który ustanowili z Vinegagardem trzy lata temu Pogi tym razem pobił o 1’51”, jadąc z prędkością podjeżdżania (VAM) 1885m/h i estymowaną mocą 6,6-6,7W/kg. Spora część tego to drafting za McNultym, Yatesem i Del Toro, ale już sam decydujący atak to 13’18”, VAM 1998m/h i ok, 7,1-7,2W/kg.

Vingegaard pojechał niemal dokładnie na swoim poziomie z 2023r, reszta stawki również bardzo, bardzo mocno.

W czasie rozjazdu na trenażerze Pogacar powiedział del Toro, że ten pociągnął za mocno i za kilometr już sam nie dałby rady jechać takim tempem. Na co del Toro odparł, że Vingegaard nawet nie próbował ścigać mistrza świata.

I nawet, jeśli Duńczyk podjechał Tourmalet z największym wysiłkiem, ale szybko, to na zjazdach nie był w stanie utrzymywać tempa Pogacara i systematycznie tracił kolejne sekundy. Poszukiwane są przyczyny takiej sytuacji, zaczynając od sprzętu. Pogacar miał do dyspozycji korbę z dwoma blatami i najcięższym przełożeniem 54×11, gdy Vingegaard jechał z jedną zębatką i przełożeniem 52×10. Nawet jeśli napęd Shimano ma w takiej konfiguracji wyższą sprawność niż SRAMa, kluczowy był fakt, że Pogacar po prostu mniej zapłacił za atak na Tourmalet i był w stanie utrzymywać wysokie tempo jazdy jeszcze przez 38km. Co ważne, jako jedyny.

Za jego plecami trwała pogoń, z której najmocniejszy był chyba Remco Evenepoel. Belg, choć nie wytrzymał ataku Pogacara, odrobił stratę m.in. do Lipowitza a następnie był w stanie finiszować o trzecie miejsce, co ostatecznie przegrał z del Toro. Pokazał jednak, że jest w dobrej formie, choć nie byłby sobą, gdyby nie rozpętał jakieś dramy. Tym razem jest niezadowolony z braku współpracy ze strony swojego niemieckiego kolegi z drużyny. I być może ma akurat w tym nieco racji, bo niewykluczone, że przy lepszej współpracy kolarze RedBulla doścignęliby Jonasa. Natomiast czy byłoby to możliwe w sytuacji, w której Lipowitz złożył broń i stwierdził, że Pogacar jest za mocny dla wszystkich, Vingegaard jest mocniejszy od reszty a tej pozostaje rywalizacja tylko o trzecie miejsce.

O tym, jak wygląda sytuacja w drużynie RedBulla dowiemy się zapewne najwcześniej we wtorek, gdy zawodnicy będą mierzyli się z podjazdami w Masywie Centralnym a etap do Lorion będzie jednym z trudniejszych do kontrolowania.

Na tę chwilę sytuacja w klasyfikacji generalnej faktycznie jest klarowna: mamy Pogacara z wyraźną przewagą, Vingegaarda lepszego od pozostałych rywali a następnie znakomitych zawodników na miejscach 3-9, którzy mieszczą się w różnicy 1’30”. Rywalizacja o trzecie miejsce oraz o koszulkę młodzieżowca między del Toro, Ayuso i Seixasem zapowiada się bardzo ciekawie, nie zdziwię się, jeśli Pogacar zrobi wiele, by oba te wyniki zostały zdobyte przez jego klubowego kompana, czyli del Toro.

Przed kolarzami (i przed nami) teraz jednak trzy “luźniejsze” dni. Dwa etapy sprinterskie oraz jeden dla uciekinierów. Dziś najbardziej płaski w całym tegorocznym tourze: na 175km trasie do Bordeaux jest zaledwie 850m przewyższenia. Sam finisz również jest płaski i co więcej, bez większych utrudnień w postaci rond czy skrzyżowań.

Będzie to więc jedna z lepszych okazji by odrabiać punkty do Madsa Pedersena. Właściciel zielonej koszulki wczoraj dzięki atakowi na premię lotną znów powiększył przewagę w klasyfikacji punktowej. Dziś jednak zapewne bufor dzielący go od szybszych sprinterów się zmniejszy. Ale Merlier ma jednak jednego pomocnika mniej, Philipsen ponadnormatywnie odczuwał wysokie temperatury w ostatnich dniach.

Nie oznacza to jednak, by rezygnować z oglądania transmisji na żywo. Start ostry zaplanowano na ok. 13.25, premia lotna zostanie rozegrana ok. 16.00 a finisz ok. 17.25. Wszystko do obejrzenia w streamingach Eurosportu.

Stacji, która wczoraj straciła jeden ze swoich najbardziej charakterystycznych głosów, ponieważ zmarł Karol Stopa. Wieloletni komentator tenisa, postać charyzmatyczna i momentami kontrowersyjna, jednak związana z tą stacją i tenisem w podobnym stopniu co Tomasz Jaroński z kolarstwem. Tomasz Jaroński, który w piękny sposób pożegnał p. Stopę podczas wczorajszej transmisji z etapu Tour de France.

Partnerem materiałów z Tour de France jest Stamox, producent ekstraktu z buraka poprawiającego wydolność w czasie intensywnego wysiłku. #współpracareklamowa

Zdjęcia: materiały prasowe ASO, Thomas Maheux, Charly Lopez.

oryginalny post na facebooku