To jest właśnie Tour de France. Od pierwszego dnia uderzenie poziomem sportowym, emocjami, nieustającą dyskusją co wydarzenia z dziś będą oznaczały dla dnia jutrzejszego.
Netcompany Ineos rewelacyjnie, ale z problemami (defekt Vauquelina, co przy indywidualnym pomiarze czasu w jeździe drużynowej dla poszczególnych zawodników jest dla niego dramatem) i z Ganną “w trybie bestii” na koniec. Świetnie jedzie Lidl-Trek, ale tak jak Netcompany z powodu defektu traci Skjelmose, a Ayuso nieco “nie dowozi” na ostatnim podjeździe.
Decathlon i Seixas “zgodnie z przewidywaniami”, choć trzeba przyznać, że młody Francuz bardzo dobrze wygląda na rowerze czasowym, zwłaszcza trzymając aerodynamiczną pozycję nawet pod górę.
RedBull? Cóż, Remco mocno, znakomita praca van Gilsa, Lipowitz, dla którego czasówki nie są ulubionymi próbami zminimalizował straty.
Kolarze Visma Lease a Bike zaczęli mocno, utrzymali tempo w środkowej części etapu, do podjazdów dojechali w licznym składzie a Jorgenson i Piganzoli zostawili bardzo dużo zdrowia na Montjuic. To wystarczyło by Vingegaard objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej, zdobył solidną zaliczkę przed kolejnymi etapami, wysłał sygnał, że ani z nim ani z jego pomocnikami nie będzie łatwo wygrać.
W porównaniu z Vismą ekipa UAE wyglądała nieco chaotycznie a Pogacar i del Toro w końcówce musieli radzić sobie sami. Realnie “ogarnęli temat” całkiem skutecznie osiągając trzeci czas a jeśli chodzi o sam finałowy podjazd Tadej był najszybszym zawodnikiem tego dnia. Zależnie od tego kto i co mierzył 😉 Pogacar był o 3-8” lepszy od Vingegaarda.
W zwiazku z tym pojedzie jutro w koszulce w grochy jako “najlepszy góral”, w zielonej zaś, nieco nietypowo, Egan Bernal. Netcompany Ineos byli najszybsi na punkcie pomiaru czasu na płaskim a Bernal przeciął linię pomiaru jako pierwszy. Będzie więc “najlepszym sprinterem”.
Co to wszystko oznacza?
W klasyfikacji generalnej czołówka wygląda tak:
1 Jonas Vingegaard
2 Filippo Ganna, +8”
3 Tadej Pogačar, +12”
4 Juan Ayuso, +16”
5 Remco Evenepoel, +19”
6 Paul Seixas +39”
Siódmy, bardzo dobry rezultat uzyskała ekipa Alpecin Premier Tech, van der Poel wykręcił ten sam czas co Seixas! 39” to jednak sporo straty by myśleć o żółtej koszulce zdobywanej przy pomocy bonifikat. Te w wysokości 10-6-4” są przyznawane za trzy pierwsze miejsca na etapach ze startu wspólnego.
Van der Poel musiałby więc albo pojechać w zakończonej skutecznie ucieczce albo wygrać cztery etapy. Przy tym układzie trasy oraz klasyfikacji generalnej po drużynówce jest to mało prawdopodobne.
Pidcock traci już prawie minutę, Lenny Martinez 50”, to są już poważne różnice.
Vingegaard ma przewagę mentalną oraz taktyczną i gdyby jego rywalem nie był Tadej Pogacar, mógłby teraz przez kilka dni odsapnąć. Puścić jakąś ucieczkę, która przejęłaby koszulkę lidera, być może o parę dni na prowadzeniu jakimś śmiałym atakiem powalczyłby MVDP.
Tymczasem rywalem Jonasa jednak jest Tadej. I dziś wszyscy spodziewają się mocnego kontrataku z jego strony.
Trasa jest wręcz idealna dla Słoweńca. 168km, pierwszych 85 płaskich, gdzie zapewne drużyny sprinterów będą starały się utrzymać peleton razem i rozegrać pierwszy finisz tego wyścigu na lotnej premii. Druga połowa to de facto górzysty klasyk. Lub też rundy a’la mistrzostwa świata. Czyli teren, w którym Pogacar zwykł nie tylko przekonująco wygrywać co wręcz gnębić swoich rywali.
Tyle tylko, że to nie jest “jakiś klasyk” a Tour de France. Wszyscy są mocni i wszyscy są przemotywowani. Pogacarowi bardzo ciężko będzie więc pojechać w samotny odjazd, mimo że to jest właśnie najczęściej przewidywany scenariusz.
Choć nazwy Montjuic i “Stadion olimpijski” na wykresach wyglądają tak samo, w porównaniu z czasówką zawodnicy będą ścigać się na nieco inaczej wytyczonych rundach. Co do zasady trudniejszych i choć tylko na trzech, to należy spodziewać się poważnego testu formy i dalszych zmian w klasyfikacji generalnej.
Jeśli miałbym obstawiać, to dzisiejszy etap dałbym w pierwszej trójce najbardziej ekscytujących w tegorocznym TdF, zarówno ze względu na ukształtowanie terenu, ale też na ułożoną po drużynówce klasyfikację. Jonas w formie teoretycznie powinien sobie poradzić, ale rywale, których pokonał wczoraj, mają znakomitą historię występów w klasykach i potrafią jeździć ofensywnie. Zatem nie ma innej możliwości, musi być ciekawie.
Harmonogram wygląda następująco:
Start ostry o 13.55, premia lotna, którą warto obejrzeć bo pokaże w jakiej formie są poszczególni sprinterzy, o 15.45.
Pierwsza premia górska ok. 16.00, ciekawa o tyle, że mimo spodziewanych problemów z zawiązaniem ucieczki, to raczej będzie to miejsce, gdzie można powalczyć o cokolwiek będąc na tym wyścigu zawodnikiem z drugiego, trzeciego szeregu.
Wjazd na finałowe rundy około 16.50. Ostatni raz na Montjuic czołówka będzie około 17.25, na mecie mgnienie oka później.
Dla zachowania “kronikarskiego obowiązku” i dla największych koneserów podam jeszcze, że równolegle można będzie oglądać puchar świata mtb xco (z włoskiego La Thuile). Panie pojadą o 13.15, panowie o 17.15. Ale po pierwsze większość fanów mtb będzie się pewnie gdzieś sama ścigać a po drugie, cóż, z Tourem i tak nic nie wygra.
Zdjęcia użyte do ilustracji, materiały prasowe ASO, Charly López, Thomas Maheux
Partnerem materiałów z Tour de France jest Stamox, producent ekstraktu z buraka poprawiającego wydolność w czasie intensywnego wysiłku. #współpracareklamowa

