Peleton Giro d’Italia przedostał się z Bułgarii do Włoch. Każdy team miał po 20 miejsc w samolotach dla zawodników i pewnie managementu, mechanicy, masażyści, kierowcy musieli pojechać na prom do Grecji i stamtąd dotrzeć na południe Półwyspu Apenińskiego.
Pierwsze trzy dni rywalizacji za nami, w tym czasie dostaliśmy zaskakującego lidera z Urugwaju (Guillermo Thomas Silva, XDS Astana Team), Paul Magnier błyskawicznie wyrósł “młodego bardzo zdolnego” na kolejną, wielką gwiazdę sprintu z pozycji a kilku zawodników, w tym aż trzech z teamu UAE (Vine, Soler, A.Yates) pożegnało się z wyścigiem po paskudnej kraksie na drugim etapie.
Wizyta Giro w Bułgarii budzi więc mieszane uczucia, choć myślę, że akurat niewiele w tym winy samych Bułgarów. Ci ugościli kolarzy pięknie, na mecie etapu w Sofii były prawdziwe tłumy a przyroda i zabytki wyglądały w transmisjach całkiem atrakcyjnie.
Odpowiedzialność za brak większych sportowych emocji czy kraksę na pierwszym etapie spada bardziej na RCS, czyli organizatora wyścigu niż na płacących za “Grande Partenza” gospodarzy. Jeśli któreś polskie miasto chciałoby się pokusić o start wielkiego touru u siebie (a przypomnę, że takie plany przed pandemią miał Kraków), warto zwrócić uwagę na takie elementy jak konfiguracja trasy czy wybór miejsca na finisz.
By np. po płaskim i prowadzonym po szerokich drogach etapie, nie robić zwężenia na 500m przed metą albo na ostatnich dwustu nie wprowadzać rozpędzonego peletonu na krzywy bruk.
No ale było, minęło, już od wtorku peleton Giro d’Italia będzie ścigał się na południu Włoch, gdzie podobnych sytuacji zapewne zobaczymy jeszcze kilka.
Jeśli zaś chodzi i niedzielny etap, to mieliśmy trochę suspensu związanego z późnym dogonieniem ucieczki. Tarozzi, Sevilla i Tonelli zostali doścignięci kilkaset metrów przed kreską.
Choć Jonathan Milan znów wykręcał jakąś straszliwą moc, to po raz drugi Paul Magnier był wyraźnie szybszy i wygrał drugi etap w tym wyścigu. Dobrą prędkość pokazał też Groenewegen, który ewidentnie doszedł do siebie po piątkowym upadku.
Magnier szybko doszedł do statusu “super sprintera”, zwycięstwa w stawce, z jaką rywalizuje na tym Giro są wyjątkowo prestiżowe. Ma też już dość bezpieczne prowadzenie w klasyfikacji punktowej, jego przewaga nad Milanem to 41 punktów. Biorąc pod uwagę, że jest duża dysproporcja między zdobyczami na premiach lotnych a tymi na finiszach, jeśli Magnier będzie regularnie w czołówce na etapach, może już na początku wyścigu planować taktykę obrony cyklamenowej koszulki.
Po dniu przerwy na zawodników czekają dwa etapy lekko górzyste, gdzie będzie nieco łatwiej uciekinierom a trudniej sprinterom, czwartkowy, płaski dzień ze zdradliwą metą w Mediolanie a następnie, w piątek, jeden z najcięższych dni w tym wyścigu (245km, meta na wymagającym podjeździe na Blockhaus).
Podsumowanie bułgarskiej części Giro znajdziecie w wersji youtubowo, podcastowej, linki zamieszczam tutaj:
📺 https://youtu.be/0O2I30iWNW4
💚 https://open.spotify.com/episode/4v8ryLlhYF2SiKttS6GgNG?si=xEBJtjGSRea7mLWjwRw_Hw
🍎 https://podcasts.apple.com/us/podcast/kraksy-niespodziewany-lider-i-nowa-gwiazda-sprintu/id1536016729?i=1000767171297
Poza Giro mieliśmy wczoraj jeszcze Tro Bro Leon, czyli tradycyjny wyścig polnymi drogami Bretanii. To jednak z tych imprez, która była “gravelowa” zanim branża rowerowa w ogóle pomyślała. Wygrał Filippo Fiorelli z Vismy, oglądałem końcówkę po etapie Giro i jak zawsze było to bardzo fajne, ofensywne ściganie z pewną dozą losowości. Bo wspomniane “polne drogi” to nie są żadne “szutry premium” – sporo na nich kolein, kamieni, miejscami błotka a zawodnicy co do zasady jadą na rowerach w niemal całkowicie szosowym setupie.
Bardziej komfortowe warunki mieli “gravelowcy” na Pucharze Świata w tej odmianie kolarstwa, rozgrywanym w Valkenburgu. Na szerszych oponach niż w Tro Bro Leon, za to po gładszych szutrach wygrali Wout van Aert i Lorena Wiebes.

