Kronika Kolarska 11.10.2024

🇮🇹W tym roku Giro di Lombardia to faktycznie epilog sezonu. Choć tak, będziemy “żegnać” zawodowych kolarzy podczas symbolicznych kryteriów (w listopadzie w Singapurze z peletonem pożegna się Sir Mark Cavendish) a za parę dni w Chinach będzie jeszcze worldtourowe ściganie, jednak “who cares”. Igrzyska Olimpijskie rzutowały w tym roku na wszystkich, zmieniając układ kalendarza, zajmując miejsce w czasie antenowym i pochłaniając atencję w środku lata. Od zimy obserwowaliśmy bardzo doniosłe wydarzenia, zarówno po stronie sukcesów jak i po stronie dramatów.

🗽Ostatni “monument” sezonu, Il Lombardia mimo przesytu, zmęczenia, nadchodzących przełajów, zimowego snu i atakujących zewsząd przepisów na potrawy z dyni zapowiada się znakomicie.

🩷💛🌈 I tak, faworyt jest jeden, kolarz roku, być może kolarz dekady (a kto wie, może i więcej), Tadej Pogacar. To trasa dla niego: górska, z podjazdami o idealnej długości, pogoda dla niego i ogólnie wszystko dla niego. W Lombardii wygrywał trzy razy z rzędu. Biorąc pod uwagę, że nadal jest w świetnej dyspozycji (po mistrzostwach świata wygrał Giro dell’Emilia) i będzie miał do pomocy znakomitą drużynę, trudno sobie wyobrazić, by któryś z rywali mógł mu zagrozić.

Rywali nota bene będzie miał znakomitych: Evenepoela, Masa, Jorgensona, Pidcocka (edit: w piątek wieczorem ekipa Ineos wyłączyła go ze swojego składy na Lombardię), Vlasova, Bardeta i innych (ze startu wycofał się Roglic), ale cóż, takie mamy czasy, że musi zgrać się wiele czynników, by w ogóle myśleć o porażce Słoweńca.

🏔️ Trasa wyścigu nieco ucierpiała z powodu ulewnych deszczy, ale co do zasady jej charakter pozostaje niezmienny. Swoją drogą choć np. Flandria co kilka lat zmienia trasę, niedawno przemodelowano też końcówkę Liege-Bastogne-Liege, to właśnie Lombardia jest tym monumentem, który podchodzi do swojej tradycji z najmniejszą estymą. Włosi prezentują trasę zawsze dość późno, często dokonują lifitngu, żonglując miejscem startu i mety (Bergamo/Como) oraz znajdującymi się w ich okolicy podjazdami.

Być może, gdyby nie Pogacar, większe znaczenie miała by kolejność pokonywanych wzniesień, obecność lub brak Muro di Sormano (w tym roku kolarze pojadą inną drogą, przez Colma di Sormano, omijając największą stromiznę), czy też konfigurację górek w samej końcówce. W tym roku po Colma di Sormano (12,9 km; 6,4%) do mety będą jeszcze 42km (czyli maraton biegowy ;) ), w większości w dół lub w lekko tylko pagórkowatym terenie a przed finiszem czekać będzie jeszcze niewielki, “miejski” podjazd San Fermo Della Battaglia (2,7 km; 7,2%) i kręte zjazdy do mety.

Należy się spodziewać, że Pogacar zaatakuje na stromej (9%) końcówce Sormano i znów pojedzie na solo przez ostatnich kilkadziesiąt minut. Ale pamiętajmy, to jest sport i różne rzeczy mogą się wydarzyć.

⏰ Transmisja, jak to z włoskiego klasyku, w sobotę a nie w niedzielę, od 10.25 do 17.00. Przy kolarskim sanktuarium Madonna del Ghisallo czołówka powinna być około godziny 15.00, u podnóża Sormano około 15.30, na szczycie około 16-16.05 a na mecie w Como około 16.55.

oryginalny post na facebooku