Nie wiem, czy pamiętacie, ale przy okazji zapowiedzi sezonu a także komentarza do Omloop Het Nieuwsblad i Kuurne-Bruskela-Kuurne wspomniałem o różnicach między tym, jak van der Poel i van Aert priorytetyzują swój sezon.
Wszystko wskazuje na to, że kolejny rok z rządu sytuacja się powtarza, choć oczywiście najważniejsze sprawdziany dla obu panów są przed nimi. Van Aert zakończył bardzo ciężki blok treningowy na Teneryfie i przyjechał sprawdzić nogę podczas prestiżowego klasyku E3.
Van der Poel również zaczął sezon późno, odgrywając ważną rolę w zwycięstwie Philipsena podczas Mediolan-San Remo.
Na E3, który jest jednym z głównych sprawdzianów przed drugim monumentem, czyli "Flandrią", błyszczał mistrz świata. Był super aktywny, kilkukrotnie atakował a jego przyspieszenie na Paterbergu było nie do odparcia przez rywali.
Można zadawać sobie pytanie "a co gdyby" zjeżdżając z pobocza van Aert się nie wywrócił? Cóż, myślę, że byłoby podobnie. Tego typu błędy zdarzają się bowiem najczęściej zawodnikom, którzy są bardziej zmęczeni i pod większą fizyczną presją.
Ciekawe jest natomiast, że WvA nie złożył broni i samotnie gonił van der Poela. I choć zakończyło się to niepowodzeniem stawiam, że zrobił to, by po prostu "nie stracić dnia". Zamiast dowieźć się w grupie pościgowej i zafiniszować po – nieistotne dla niego – drugie miejsce, załadował do baku kolejną porcję obciążenia, które zaprocentuje na kolejnych wyścigach.
Tak czy inaczej, obserwowaliśmy kolejny w tym sezonie wczesny atak faworyta, który zdemolował konkurencję, Van der Poel niczym Pogacar i Vingegaard (z zachowaniem oczywiście swojej specjalizacji) pokazał fizyczną dominację nad resztą stawki.
Drugie miejsce "na pocieszenie" (choć podium w E3 to super sprawa!) zajął Stuyven, pokonując wymęczonego van Aerta.
Podczas niedzielnego Gandawa-Wevelgem wszyscy będą patrzeć na van der Poela: na starcie zabraknie WvA a Holendrowi tego wyścigu brakuje w jego imponującej kolekcji.
A co dzisiaj zapytacie? Otóż dzisiaj kolejny górski finisz w Katalonii i kolejna szansa dla Pogacara na pokazanie swojej dominacji. 154km i etap najeżony podjazdami. Gdyby nie sytuacja na trasie (Pogacar jest łapczywy na zwycięstwa, wczoraj na finiszu dla sprinterów i klasykowców też próbował, ale opamiętał się gdy zaczęli go zamykać przy barierkach i spasował – etap wygrał niespodziewanie Axel Laurance z Alpecinu), powiedziałbym "oglądajcie". A tak powiem: rzućcie okiem około 16 co się dzieje, i czy Pogacar już odjechał rywalom czy jeszcze nie. Meta jak zawsze około 16.30-40.

