Wczorajsza tragedia pod P̶i̶a̶s̶e̶c̶z̶n̶em̶ Tarczynem (dla przypomnienia: kierowca wjechał w grupę czternastu kolarzy, zabił jednego, ranił pozostałych i uciekł z miejsca zdarzenia) pokazuje, jak niczego się nie uczymy.
Sprawcami wypadków, kończących się czy to śmiercią czy kalectwem na drogach są kierowcy samochodów, nagminnie łamiący przepisy, szarżujący, zachowujący się niczym królowie wszechświata. Realnie bardzo niewiele zdarzeń to "wypadki".
To kulminacje ciągów przyczynowo-skutkowych rozpoczynających się od arogancji i chamstwa, których kolejnymi etapami są wyraźne przekraczanie dozwolonej prędkości, wymuszanie pierwszeństwa czy brak zachowania właściwej odległości (czy to podczas jazdy za kimś czy w czasie wyprzedzania) a ostatnim uderzenie w inny samochód, rowerzystę czy pieszego.
Tymczasem każdej wiosny media podtrzymują niedopuszczalny kierunek w dyskusji o bezpieczeństwie ruchu drogowego. Stosowany jest nieakceptowalny symetryzm, stawiający na równi drobne wykroczenia rowerzystów, pieszych a także – będących na cenzurowanym i nielubianych przez wszystkie grupy – użytkowników sprzętów elektrycznych, z zagrożeniem życia i zdrowia, jakie stwarzają piraci drogowi.
Eksperci w typie Marka Dworaka próbują nam wmówić, że dla bezpieczeństwa ważne jest, aby odebrać rowerzyście pierwszeństwo na przejeździe rowerowym, czy zabronić jazdy parami (jak wiemy kierowca poświęca mniej czasu na wyprzedzenie podwójnej kolumny rowerów niż takiej samej liczby kolarzy jadących gęsiego, natomiast, o zgrozo, musi przy tym zmienić pas ruchu zamiast lecieć "na gazetę" i spychać rowerzystów do rowu) a nie dokręcenie śruby drogowym bandytom.
Bardzo często w serwisach informacyjnych po wiadomościach o wypadkach spowodowanych przez kierowców pojawiają się materiały pokazujące wykroczenia pieszych czy rowerzystów.
Realne ofiary są wiktymizowane a ich drobne wykroczenia stawiane na równi z morderstwami dokonywanymi przez kierowców.
Tymczasem sytuacja, w której rowerzysta czy prowadzący elektryczną hulajnogę wjeżdża w grupę ludzi, pieszych, rowerzystów, czy zabija stojących na przystanku jest co do zasady niemożliwa (a przynajmniej jej konsekwencje minimalne. I tak, rowerzyści, piesi i użytkownicy UTO też powodują wypadki, zdarza się, że z ich winy również giną ludzie, ale _co do zasady_ nie).
Owszem, rowerzyści, hulajnogarze czy piesi robią często to i owo wbrew przepisom ruchu drogowego, lecz konsekwencje tych wykroczeń są marginalne. A agresja, z którą się spotykamy bierze się z tego, że są one _w porywach_ nieco irytujące dla kierowców samochodów. Kierowców, którzy nota bene są jedną z najbardziej uprzywilejowanych (pod różnymi względami) grup społecznych.
Więc teraz porównajmy konsekwencje: śmierć i kalectwo vs chwilowe (często zresztą bezpodstawne) pogorszenie nastroju.
Co gorsza, sami rowerzyści nie ułatwiają sobie życia, często podając anegdotyczne sytuacje, gdy ten czy inny rowerzysta zrobił "coś złego" lub używając bzdurnego argumentu "jako rowerzysta i kierowca wiem, że".
A tymczasem sytuacji nie da się relatywizować, więc nie róbmy tego. Jest ona bowiem bardzo czarno-biała.
Skala problemu, konsekwencji i zagrożenia jest całkowicie inna. Pamiętajcie o tym przy okazji wiosennych dyskusji o rowerzystach w ruchu drogowym, których jak co roku mamy teraz wysyp.
No i najważniejsze. UWAŻAJCIE NA SIEBIE. Licho nie śpi a bandytów na drogach nie ubywa.
(link z miniaturą przedstawiającą Marka Dworaka, pełnomocnika ministra infrastruktury, "autorytetu" w temacie BRD dla zilustrowania problemu).

